Zondagnamiddag

... is een prima moment om nieuwe horizonten te gaan verkennen. En deze keer ging het kustwaarts, naar een tot hiertoe voor mij onbekend plaatsje tussen Hyères en Toulon, Carqueiranne geheten.


En wat er allemaal te ontdekken viel ? Te veel om in één blog te steken, dus jullie mogen een dezer dagen het fotografisch vervolg van deze blog verwachten. Alvast een paar "sfeer-prentjes" komen met deze mee. Hopelijk hebben jullie er evenveel plezier van als ik!

En waar Yves Klein zijn fameuze "bleu Klein" vandaan heeft zal hiermee nu wel duidelijk zijn.

Moed...

... wil ik jullie allen meegeven met het fotootje dat ik daarstraks mocht maken - na de "wilde" kamillebloempjes van een paar dagen geleden, deze keer een "gecultiveerd" bloempje, dat ik vorige herfst van op de markt in Brasschaat mee naar hier bracht. Het heeft het hier blijkbaar al even goed naar zijn zin als ik ...

En de moed die jullie zouden kunnen nodig hebben geldt onder andere voor het rotweer dat jullie in Belgranië moeten doorstaan - er komt beterschap zegt de crocus op de foto !

Januari 2007

Gewoon om de winter wat op te vrolijken, hierbij een paar prentjes van een middagmaal in januari ... met beste vrienden uit de buurt van Pijnpittendorp die velen al wel zullen herkennen. En zoek zelf maar uit welke foto van de volgende twee éérst gemaakt is ...

Bloempjes

... voor jullie allemaal, deze namiddag ontmoet op een winterwandeling in de heuvels nabij Pierrefeu. Te mooi om ze alleen voor mij te houden !

Saint-Paul de Vence

Zo heet het tweede stadje dat we vorige zaterdag opzochten, met als eigenlijk doel het bezoek aan de Fondation Maeght, een schitterend museum voor kunst uit de 20ste eeuw. Wie er meer over weten wil moet ook maar weer eens naar "google" voor meer uitleg. Voor mij is het één van de plaatsen waar ik een paar maal per jaar heen wil, de tentoonstellingen zijn er steeds zeer verzorgd, uiterst rijk en dikwijls tonen ze stukken die je alleen maar bij hen te zien krijgt. En daarenboven zijn de gebouwen in een prachtig park gelegen, een beetje buiten het stadje dat zelf één van die "villages perchés" uit de Alpes Maritimes is, nog helemaal omwald - zeer in trek bij toeristen, maar ook zeer de moeite.

De tentoonstelling die er nu liep was een hommage aan de stichter van Uitgeverij Maeght, gekend voor haar kunstboeken, ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de geboorte van Aimé Maeght. Zeer veel werken en dokumenten uit zijn persoonlijke collectie , tesamen met foto's en teksten van heel wat grote namen uit de artistieke en culturele bovenlaag van de vorige eeuw toonden aan wat voor een invloed een uitgever hebben kan, en wat voor "een hart " die man moet gehad hebben om mensen als Chagall, Miro, Giacometti, Calder als vriend te mogen rekenen.

En vlakbij zat er in de tuin van de Galerie Pieters (ja, ook in Knokke is er zo één) een gouden man op de rug van een reuze-schildpad : Jan Fabre was er wellicht langsgekomen - trouwens Jean Miotte ook, en Nikki de Saint-Phalle, Pavlos, Tal-Coat en Michel Folon , en ... namen ontgaan me !

Rest mij nog een paar sfeer-foto's bij dit blogje te voegen, jullie allen te groeten en dan aan het avondeten te gaan zitten ... denken!

Mouans-Sartoux

Niet direkt héél gekend bij de grote massa, deze naam. Een stadje even noordelijk van Cannes, een kasteel met als grondplan een driehoek, op elke hoek een ronde toren en ernaast een groen-geschilderd modern gebouw. Terwijl ikzelf in Belgastrië verbleef woonden regelmatige bezoekers hier in huis, en bereidden een verrassing voor : een uitstap naar het oosten - een culturele uitstap nog wel - naar hoger genoemd stadje, waar het kasteel een tentoonstelling van alledaagse kunst, zeg maar design herbergt, en waar de permanente verzameling gehuisvest in het moderne gebouw "minimal art" toont. Voor wie er véél meer van weten wil, Google brengt hulp. Mijn foto's geven slechts een heel persoonlijk zicht op wat er te zien is. Misschien wordt wie dit leest wel nieuwsgierig, en dan is mijn doel bereikt ! Kijk maar.

Binnen ziet zo'n toren er een stuk minder defensief uit dan buiten, en de wenteltrap laat enig experimenteren met de camera toe. Leuk om te doen !



En ook leuk om te doen, portretjes maken van de twee "huiswachteressen" die me hierheen meegenomen hadden ! Dag A.L en dag Véro !



In een volgende blog verder verslag van deze dag, maar graag nog wat mij de sterkste indruk achterliet : de cirkel van Alpijns graniet gestapeld door Richard Long ( ga weer maar eens op google-pad) en het stalen paneel van één der stichters van de verzameling Gottfrid Honegger. En de dag was nog maar half ...

Te vroeg ?

Zou iemand het me kwalijk nemen dat ik al een tijdje voor het echte einde van 2006 het jaar "uitdraai" ? Op de Winterfoor in Antwerpen stond zo'n mooi reuzenrad dat ik dat een heel geschikt symbool vond voor wat gaat en wat komt - nu eens heel hoog de hemel tegemoet en dan weer terug met beide voeten op de grond ...


En zo hang ik aan de gondels van het reuzenrad mijn allerbeste wensen voor al wie mijn blog volgt , en voor allen die hen dan weer lief zijn vliegen er ook wensen mee !

Tot volgend jaar, en tot volgende blog !

Bonanza

Zoals beloofd hierbij een recensie van wat ik deze week mocht meemaken in het STUK in Leuven : de nieuwe voorstelling uit de Holoceen-cyclus van Berlin - zie link - Bonanza genaamd naar het nu piepkleine dorpje met die naam in Colorado (USA).

Daar "onzen" Tom hiervoor alle geluidsopnames ginder hoog in de Rockies ( 3.000 m boven de zeespiegel) had gemaakt, mocht zijn trotse pa mee naar de première - en hij is er nog "wreed van gepakt" - de trotse pa ! Als Berlin bij jullie in de buurt hun voorstelling komen presenteren, mis ze niet ! Wie mij een beetje kent weet dat ik niet zomaar voor elk karretje ga staan om het voort te trekken, en goede wijn behoeft geen krans, en superlatieven zijn er om gebruikt te worden, en worden weleens misbruikt, geloof me maar : a great time is guaranteed for all ! Ik ga het niet hebben over de technische hoogstandjes, over de perfekte montage, over de diep-menselijke onderhuidse spanningen, over het verbluffende landschap ... ik besluit met een paar woorden : GA KIJKEN.

Out of Pijnpittendorp

... and in Belgium !

Juist maar om even te melden dat er voor het ogenblik grootse werken aan de gang zijn in de toekomstige woonst van Tom, Sofie en Corto, werken waar wij toch een beetje wilden aan bijdragen. Vandaar dus bovenstaande titel.

En dat deze boodschap kort zal zijn is een gevolg van twee dagen gaten vullen met plaaster, andere gaten kappen, bedradingen recht desgevallend scheef trekken, verf afbranden en met hoekprofielen en andere voor mij niet zo alledaagse elementen aan de slag gaan. Nee dan maar dadelijk een glaasje rode wijn, en morgen op tijd om Corto naar het kinderdagverblijf te brengen. Sofie is aan de slag met Piazzadell'Arte, en Tom heeft zijn dag gevuld met de voorbereiding van de voorstelling van "Bonanza", nieuwe performance van het gezelschap Berlin -morgenavond in première. Daarover meer in een volgende blog - ik kan de première "meepikken" morgenavond in 't Stuc in Leuven, jullie hebben recht op een verslag!

Frisse groeten vanwege Peterpijnpit !

Nog ... en al !

Dit zal niet de eerste keer zijn dat ik een eigenaardige titel gebruik, maar 'k vind zelf dat deze hier toch wel vooraan in het rijtje mag staan.
De verklaring is nochtans heel eenvoudig : de yuccas staan "nog" in bloei, ook al zal het niet lang meer zijn, want de vorst is in het land. En de rozemarijn bloeit "al" !

En daar ik zowel de grote als de kleine vreugdes graag meedeel krijgen jullie een portretje van beide schoonheden.

Gezien...

... er bij de vorige blog een opmerking over de scherpte van het beeld van het muurtje kwam, en we altijd proberen onze lezers ter wille te zijn,
... het al een week geleden is dat er nog nieuws uit Pijnpittendorp kwam,
... het ook tijd wordt om ons aller Hooggeprezen Aloysius Primus even te herinneren aan de naderende vijftiende dag van de maand december
... deze namiddag de zon tenminste op een deel van het muurtje haar stralen liet schijnen - ze zit zo laag op de horizon in deze tijd van het jaar dat ze het hele muurtje niet bestrijken kan -
... ik verder geen groot nieuws te melden heb dan dat ik volgende vrijdag alweer Belgranië bereiken zal met het vast voornemen mijn zoon Tom bij te staan in de aanpassingen aan zijn woning,
... dit alles, besluiten we met een hartelijke groet aan alle lezers waarbij de hoop uitgesproken wordt dat ze het speelgoed dat de Heilige Man vorige week zeker bezorgd heeft nog steeds weten te waarderen.

Het muurtje.

't Is zo goed als af, het muurtje. Tenminste wat je er kan van zien - er moeten achteraan rechts nog wel wat steentjes bij om aan te vullen, maar die merk je niet tenzij je er met de neus boven gaat staan - en dat doen we vandaag niet : het regent namelijk - 't is grijs weer, er valt nat, de aanplantingen moeten dus niet gegoten worden, ook al weer een reden om tevreden te zijn ! De donkere dagen blijken dus toch in aantocht ... maar over een drietal weken beginnen de dagen weeral te lengen en er staan ons ook een paar feesten te wachten - we blijven dus optimist !

Stenen...

... zijn er nogal wat nodig voor het "werkje" waar ik me de laatste dagen aan wijd - onafgezien van maaltijden maken, wassen en strijken, zo nu en dan de vloer schoonmaken, want kunnen we dat werken noemen ?

Op het bijgaand beeld krijgen jullie er zowat een idee van : daar de "plage" van het zwembad reikt tot aan een hellinkje, dat niet echt "afgewerkt" kan heten, vond ik dat er dan best een muurke kon komen. En ik maar wachten tot het kwam !
Na lang wachten, en toch geen resultaat, ben ik begonnen er zelf eentje te stapelen, op de wijze die hier al honderden jaren beoefend wordt, en wat resulteert in een "restanque", zijnde een koud gestapeld muurke ! Koud in de betekenis van "zonder bindmiddel". Zowat overal in de heuvels en bossen, langs velden en wijngaarden vind je die, dus ze passen wel echt in het landschap - alleen verplaatsen doen ze zichzelf niet, wat ik voordien ook dacht ! En kabouters heb ik ook nog niet ontmoet, dus op hun hulp reken ik ook al niet meer. Met wat geluk , enig doorzettingsvermogen, goed weer en zonder ongelukken of andere tegenslag zou het tegen het einde van de week af moeten zijn - en dan krijgen jullie er nog een foto van !

Tot dan !

Wél foto's !

Maar geen van mij deze keer. Ga kijken op de blog die Michiel Hendryckx via De Standaard op het net zet ! Wie hem en zijn beelden nog niet kende : VOORTREFFELIJK ! Niet te missen !

Geen foto's ...

... vandaag - alleen een woordje om tot lezen aan te zetten - een woordje ? Nee, een titel : "De schaduw van de wind", een auteur : " Carlos Ruiz Zafon" en , wat mij betreft, spanning , leesplezier, werkelijk ten zeerste aan te bevelen.
Maar misschien hadden jullie het boek al gelezen ... en waren jullie al op tijd gaan slapen, wat mij de laatste dagen een beetje zwaarder dan gewoonlijk viel, daar ik eigenlijk het einde van het verhaal wou kennen !

Nu al twee...

.. sabelsprinkhanen, deze morgen op de bloeiwijze van de yucca , die hier éénmaal in de lente bloeit, en een tweede maal in de herfst. De beestjes moeten het daar best naar hun zin hebben, vermoed ik, ze lieten zich gewillig benaderen.

Wat meer détails : van kop tot staat , maar zonder het "zwaard", zijn ze toch wel een centimeter of zeven lang. Dat zwaard is trouwens een legboor om eitjes in de planten te deponeren, en het zijn dus duidelijk de vrouwtjes die hiermee zijn uitgerust. En wat ze eten ? Ook al weer planten - wie weet zelfs de bloemen van de yucca's ...

.

Zei iemand "Herfst" ?

Na een zoveelste zonnige dag , en ook wel een nacht waar toch een beetje regen naar beneden kwam, is de vraag uit de titel er één die gesteld mag worden. De zon doet nog goed haar best, ook al zit ze heel wat lager op de horizon, wat meebrengt dat ze het zwembadwater niet warmer dan 17 graden krijgt, goed voor twee keer rondzwemmen en me dan rap afdrogen ... En toch twijfel ik nu en dan aan het seizoen , zoals een dag of twee terug, toen de sabelsprinkhaan zich ergens op één van de bloempotten kwam zetten, en gewillig poseerde voor een mooi portretje. Die krijgen we normaal maar alleen in de zomer te bewonderen...


Anderzijds kwam ik deze namiddag hier in de buurt toch wel echt duidelijke herfstboodschappers tegen in de vorm van een verzamelingske padde-n-stoelen, waarbij de vraag hoort : moet die "n" er tussen , of niet ? Zo rood-en-wit als die van Marco waren ze niet, maar ze stonden echt wel elegant te wachten ... waarschijnlijk tot straks de everzwijnen er komen van snoepen ! Maar misschien zijn ze ook wel oneetbaar, zelfs voor wilde varkens, en in ieder geval, ik waag me er niet aan, kwestie van niet voor een everzwijn door te gaan , je weet maar nooit gezien het ongelooflijk hoge aantal jagers die hier voor het ogenblik door bossen en velden trekken...

Herfstwerk II

Ziedaar wat ligt te wachten ! Na een voorspoedige reis, zoals dat heet, na vliegtuig, bus, trein, en taxi met een paar uurtjes Nice tussen 2 en 3 vond ik alles zoals het was blijven liggen - geen kabouters die het werk gedaan hadden, was me dat verschieten !
Dus wordt het morgen en waarschijnlijk ook nog overmorgen "uit mijn kot komen" om al die blokken gestapeld en geborgen te krijgen. De mistral waait vandaag flink, morgen blaast hij allicht ook nog, en over een dag of drie verwachten we twee evenementen , het ene al leuker dan het andere : regen voor donderdag voorspeld, en woensdag Aloysius Primus' in bloedvorm ! Gegroet jullie allen !

Herfstwerk.

... is de winter voorbereiden. En trouwe lezeressen en lezers zullen zich nog wel herinneren dat ergens in de zomer er hier een oude trouwe pijnboom gesneuveld is, waarschijnlijk van ouderdom gestorven, want de Aleppo-den wordt niet zo erg oud. Het opruimen van takken en takjes had al enige tijd in beslag genomen, deze week is het serieuze werk begonnen : sneetjes afzagen, die dan weer gekliefd kunnen worden - gelukkig heeft één van mijn buren hier me aan het nodige gereedschap geholpen : eeen kettingzaag met een blad van zowat tachtig centimeter, een koppel getorste spieën en een voorhamer waar ik al stijve armen van krijg als ik er te lang aan denk ... maar ja, als ik deze en volgende winter mijn living met een lekker houtvuur wil leefbaar en gezellig maken, dan zit er niks anders op dan : zagen en klieven ! Het is niet de bedoeling van de hele stam "vuurbestemd" te maken, ik ben van plan van het bovenste stuk ( zie foto) zo te gaan bewerken dat de kinderen deze zomer er een pracht van een klimobject aan hebben - meer daarover later, als zagen en klieven gedaan zijn !





Tussen haakjes, deze week is er sinds héél lang weer regen gevallen, wat me niet weerhoudt van toch nog alle dagen tenminste één keer een zwemtochtje te maken , met een heerlijk tintelend vel als ik het water verlaat - heel lang zal ik dat niet kunnen blijven doen : volgende week een bezoek aan Belganistan ! Wie weet ontmoeten we elkaar daar !

Oktober in de Var

... is een heerlijk wandelseizoen - meestal dan toch. Vorige zondag hebben mijn vrienden Marie-Louise en Herman die vlakbij, in Carnoules, verblijven hun vertrouwen nog eens in mij gesteld voor een voor hen nog onbekend stukje Var. Wij naar het Lac des Escarcets, ooit in een vorige blog al eens getoond.

En waarschijnlijk hebben zij wel gedacht op een bepaald ogenblik dat ik hen mee naar de brousse in Midden-Afrika geloodst had , Olifantsgras groeit niet veel hoger dan het riet hier ...


Morgen gaat het nog eens naar de Sainte-Victoire - zou ik mijn GSM maar meenemen zoals Herman doet als hij met mij op stap "mag" ?



P.S. Aloysius I - laat ons niet te lang meer wachten op een nieuw pauselijk schrijven !