Kleurenblind ?

Da's een vraag die me weleens wordt gesteld. En ik dan maar uitleggen wat dat voor mij is, de kleuren zien, ze een verkeerde naam geven, en ze soms niet opmerken omdat sommigen van hen verdwijnen in de overvloed van anderen - oranje bloemen temidden van heel veel groene bladeren bijvoorbeeld.

Maar blind ? Nee hoor, kijk zelf maar naar de portretjes van de wilde bloemen die de tuin nu sieren.

Beschaamd ...

... om mijn stommiteit moet ik jullie melden dat er voorlopig slechts een - één ! - foto van de driedaagse motortocht waarnaar ik zo uitkeek op mijn blog te zien zal zijn. En waarom dan ? Omdat deze jongen zowat alles ingepakt had wat onderweg nodig zou kunnen zijn, met uitzondering van het oplaadapparaatje voor de accu's van mijn fototoestel. Accu's die dan ook alletwee nog zo goed als leeg meegenomen waren... Shame on me , zouden ze in het engels zeggen.

Wanneer de foto's van de andere "expeditie-leden" hier zullen geraakt zijn, dan krijgen jullie ze uiteraard te zien. Voor het ogenblik dus vooral tekst.

Woensdag liep mijn tocht van Pijnpittendorp naar Mende, hoofdstad van het departement Lozère, het minst bevolkte van heel Frankrijk. Zowat 320 kilometer, via Aix-en-Provence naar Beaucaire om de Rhône over te steken, en dan verder naar Alès , Florac en de Col de Montmirat tot in hogergenoemd Mende. Daar waren ondertussen de drie companen, Bruno, Pascal en Thierry ook aangekomen, na een tweedaagse tocht per motor vanuit Belgaland. Over avondeten en slaapgelegenheid niks speciaals te melden, alles okee op hier en daar enig gesnurk na, iets waar ik verder niet wil over uitweiden ...

Donderdag verlaten we Mende om de tocht van de Gorges du Tarn aan te vangen, via een schitterende weg die voert van hoog op de Causse de Sauveterre naar Sainte Enimie dat beneden bij de Tarn ligt. Een Causse is een hoogplateau, hier in de Cévennes doorsneden door diepe kloven waarin de rivieren stromen. En dan rijden we een stuk langs de rivier, en een stuk terug naar de Causse, naar het Point Sublime, en weer een stuk naar beneden naar Le Rozier ... tijd voor een middaghapje vooraleer naar de Causse Méjean te rijden, bekend om zijn schapen, zijn schapenmelk waar ze Roquefort van maken en zijn José Bové . Over de Causse Méjean verder naar de enorme Viaduc de Millau - waarna de uiteindelijke bestemming Le Vigan werd, een stuk oostwaarts want de idee was om vandaag , vrijdag, de Mont Ventoux te be- ... wat moet ik schrijven? -rijden-klimmen-stijgen ... ?

Nu bleek het weer vanmorgen echt niet mee te zitten, misschien dan maar wat meer zuidelijk? Nîmes zou het worden , en de arena, ooit door de Romeinen gebouwd, en beter weer ... dachten we. De eerste twee klopten, maar het weer ... nat was het! Echt veel echte dikke druppels die echt met heel velen uit de hemel gevallen kwamen - alleman min of meer nat, maar ... rijden moesten we op een of andere manier toch. De stad verlaten, de baan op, de hemel klaart op en tegen dat Avignon in het zicht ligt zijn we relatief droog en alweer zo optmistisch gestemd dat er voor het middageten gekozen wordt voor een terraske ! En dat we dan ook nog echte aïoli te eten kregen kon niet zuiderser. Voor het recept, zie onderaan. Middageten verorberd , en terug onderweg - maar even slechts nog met vier, want er was heel vies weer voorspeld hier in de Var voor morgen (straks eigenlijk). En omwille van die slechte meteo besloot ik niet mee naar de Ventoux te trekken, nog meer noordelijk, maar vandaag huiswaarts te rijden. Op de Ventoux geraak ik wel eens bij mooi weer, en wat het morgen wordt zien we morgen wel.

Och ja ... de accu's van het fototoestel zijn ondertussen weer bijgeladen ! En het trio is de Ventoux opgereden in koude en regen - ik hoop voor hen dat het morgen meevalt, overmorgen worden ze weer thuis verwacht daar in het noorden...







P.S. Aïoli is een gerecht van "morue" ofte gezouten gedroogde kabeljauw, wulken, eventueel mossels, allemaal gekookt en opgediend met gestoomde groenten, boontjes, kikkererwten, wortelen, een aardappel, bloemkool en daarbij een "tian" of schaal met "de saus" - een soort mayonnaise gemaakt met olijfolie en heel wat look - vandaar de naam van de saus en van het gerecht ! Lekkerrrrr ...

Gepakt ...

... en gewassen staat mijn Yammeke klaar voor de tocht - morgen vertrek ik, naar het westen,de Rhône over. De Gorges du Tarn zouden moeten kunnen bereikt worden (vijf werkwoorden bij elkaar, dat lukt me niet dikwijls !).

Daarheen zijn de "mannen van op het dak" vanmorgen vertrokken. Voor wie heel nieuwsgierig is, ze zijn te vinden op mijn blog van oktober 2007, en binnenkort op de foto's die we hopen te maken ergens op een mooi plekje van de Tarn.

Op wandel...

... naar het haventje van Niel op het schiereiland van Giens ben ik al wel eens geweest, maar ik neem er graag bezoekers mee heen. En als de Middellandse Zee ook nog eens voor een andere kleur dan het "gewone" azuurblauw zorgt, dan moet de camera al gauw uitgehaald worden om lezers mee te laten genieten.

Morgen komt er wellicht een prentje van mijn gewassen Yammeke want overmorgen staat er een meerdaagse motortocht op mijn programma. Waarschijnlijk zal het dan wel een paar dagen zonder Pijnpittennieuws worden, maar met het goeie weer in het Noorden zal dat wel meevallen zeker ?

Na de bui ...

... van gisterennacht wou ik nog voor het ontbijt even de tuin in - die ligt er dan helemaal fris bij, en het licht is dan nog niet te hard. En als zelfs Vincent zich liet inspireren door ... je raad het niet , wat let mij dan nog ?








Wat doet die derde foto hier , vraag je jezelf zeker af. Ga eens kijken op de blog van Marco Polo, dan weet je wel waarvoor die twee dienen.

1 Mei in Pijnpittendorp

Dat is traditioneel een dagje Vide-Grenier en Brocante, maar daar er geen pluviometer te bekennen was op die hele bedoening heb ik er niks gekocht ...

De camera was wel mee, en gezien het prachtige weer was het fotograferen best wel leuk. De klokkentoren van de collegiale hadden jullie nog te goed, vandaar prent één.




In de buurt van de kerk ligt "le boulodrome", en ter ere van onze vorige burgemeester, vorig jaar overleden, werd er een grote wedstrijd "jeu provençal" op touw gezet.




Deze sport die ooit aan de basis van "la pétanque" lag laat de spelers toe van enkele stappen te zetten vooraleer "la boule" naar "le but" ofte "le cochonnet" te lanceren, tenzij het de bedoeling is van een tegenstrever een loer te draaien en zijn "boule" weg te katapulteren. Er wordt ook op grotere afstand dan bij het petanque-spel gespeeld, maar de commentaren zijn meestal al even pittoresk...



En vrij dikwijls zie je erg elegante bewegingen bij "le jeu provençal" wat ook anders is dan bij petanque ... Zelfs onze huidige burgemeester is hier mooi bezig !





Met een zonnige groet voor alleman sluit ik voor vandaag af, er moet brood gehaald worden ... Smakelijk dus ook nog !

Einde april, blauw, geel en roze.

Blauw zijn de irissen in de tuin, geel de kleine kruipende helianthemums ( h. lavandulifolium voor wie het helemaal weten wil) en roze zijn de kruipende silenes van de laatste foto . Juiste naam komt wel bij een volgende gelegenheid , er zijn namelijk nogal wat soorten die goed op elkaar gelijken.

Herman's Verjaardag

... werd gevierd met ... dat kunnen jullie lezers allicht vermoeden, lekker eten - en met als bekroning van een vriendenmaal eigengebakken appeltaart - met alle lof voor Marie-Louise die me beloofde van er eens ééntje samen te bakken - dan kan ik dat ook voor een komende gelegenheid.



En dat er kenners in de buurt waren moge blijken uit volgende foto's.






En na die lekkernij en een wandelingetje in de buurt werd er afgesproken dat we hem zouden meenemen - of liever dat hij ons zou brengen naar een plekje dat hier de laatste tijd al eens meer te zien is geweest - het Bois de Rouquan waar ik nog wel terug heen wou. En al waren heel veel irissen uitgebloeid, dan waren de vlinderlavendels er wel, en de Serapias die bij een vorige blog horen. Vandaag priemden weer andere orchideeën omhoog , meestal in de buurt van de overgebleven plassen of beekjes.


href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiaAbKh04FtQqjY_2FR52arZfyCY2v_0l2NkXkYcKpw-nGXcnGjuk6G4exTJ_yJQXfOpLd_likFzfAdSYrB8MMeIA1ptPxB6d-VCCYl1lEmayPr5MbxiqqnAdrEvMHuQ8C4Gvjy/s1600-h/Hverjaart4.JPG">




Orchis laxiflora heet ze in het latijn, of zoiets als "orchidee met losse bloemen" - niet echt mooi als naam, maar hij heeft dan wel het voordeel van duidelijk te zijn.

Les Adrets Nord

Een beetje eigenaardige combinatie in de titel van deze blog. Un adret is namelijk de zijde van een heuvel of berg die naar de zon gekeerd is. Waar komt dan die toevoeging "nord" dan vandaan ? Heel eenvoudig , er is ook nog wat lager op dezelfde weg een plekje Les Adrets Sud ... Die weg loopt van Notre Dame des Anges naar Gonfaron, en ik wou daar heen voor een plekje waar ik vermoedde dat er nu al wel een paar orchideetjes zouden staan die hier bij mij in de buurt niet bloeien - en ja ze waren op post. Voor wie de bloem haar wetenschappelijke naam wil weten, ze heet Cephalantera longifolia en is een van de weinige echt witte orchideesoorten uit de Middellandse Zee-regio

Als je de eerste foto vergroot, kan je ongeveer in het midden aan de horizon nog een paar besneeuwde Alpentoppen ontwaren en die moeten in vogelvlucht zeker meer dan honderd kilometer van hier liggen. Het had gisteren en vannacht nogal behoorlijk geregend wat de lucht helder gemaakt heeft, en die foto mogelijk !

Foire de Brignoles

Vele bewoners van de Bas-Var, en van de Moyen -Var ook trouwens, bezoeken graag Markten en Foren en diesmeren, en zo een enkele keer vindt men mij daar ook. Vooral wanneer Robert en zijn echtgenote me meenemen moet ik al wat zoeken naar een uitvlucht om niet te gaan. Dat het oorspronkelijk een Foire Agricole was is nog te merken aan een hangar met allerlei kleinvee en gevogelte, en aan de overvloed van allerlei grote, imposante machines voor het bewerken van de grond, voor het rondspuiten van allerhande zwavelverbindingen en pesticides en voor het oogsten van druiven en ander fruit .

Dat je niet zomaar onvoorbereid zo'n tocht aanvangt moge uit de eerste foto blijken. Robert moest toch eerst even zijn veters checken.




En het volgende beeld zal men misschien niet direkt met landbouw verbinden, ik vond het gewoon een mooie maquette van een typisch Middelandse Zee schip uit vervlogen tijden. Het moet niet altijd Expo 58 zijn ...




Top of the Bill vandaag wordt in het volgende beeld getoond - het Vaandel van de muziekvereniging van Sancta Maria a Monte , dat moet in de buurt van Pisa liggen en vertegenwoordigde vandaag Italië, speciaal in het zonnetje gezette gast. En hun prestaties zitten in het bijhorende videootje - let vooral op de meestappende kurketrekkers-en-schaar-muzikanten !

Alweer Bois de Rouquan

Vanmorgen had ik een boodschap te doen in de buurt van La Croix-Valmer en de terugweg liep niet zo heel ver van genoemd bos. Ook mijn camera was meegereisd, je weet maar nooit , en een beetje "omweg" daarvoor draaien mijn Yammeke en ik onze hand niet om. Dus, terug naar huis via het Bois de Rouquan, want ik wou de wilde tulpjes opzoeken die ik al wel opgemerkt had. Maar toen stonden ze nog niet volledig open.

Dus een kort wandelingetje, rots op en rots af, en daar bewoog iets - dat kon toch geen tulp of iris zijn - en zelf dan maar stilstaan tot we Messire Tortue, de landschildpad van Hermann, goed in beeld kregen.



En de Tulipa australis dan ? Ach, zeg maar liever zuidelijk "tulp-je", want heel groot is het niet, maar het geeft bijna evenveel licht als de zon ...




Waarvoor het Bois de Rouquan nog meer bekend is , dat is voor het bloempje op de laatste foto. Een wilde orchidee typisch voor dat landschap van "mares temporaires" ofte " tijdelijke plassen " - als het voldoende regent blijven ze enige tijd gevuld met water maar verliezen dit stilaan omwille van de warmte.



Haar naam ? Serapias neglecta , ook al vind ik ze helemaal niet om te verwaarlozen !

Nog eens "Bois de Rouquan"

Deze voormiddag was de zon van de partij om het Bois de Rouquan,op de weg naar Vidauban, nog eens op te zoeken. Het was daar dat de gele irisjes uit mijn tuin "gevonden" werden vorige herfst.

Ik wist wel dat er niet alleen gele konden gevonden worden, maar toen ze "meekwamen" kon ik niet zien van welke kleur ze waren. Nu viel dat natuurlijk "tamelijk" mee ...

Ik vermoed dat er in de herfst nog eens een expeditie wordt georganiseerd ... en ik beloof hierbij dat er veel meer zullen blijven staan dan er meegenomen worden !






En de zon bleef ook deze namiddag schijnen, wat me toeliet van de fiets-met-verende-voorvork eens goed uit te testen op het pad van "Les trois Evêchés" hier aan de overkant van de heuvel. Resultaat : geen pijnlijke polsen meer, transformatie gelukt dus.

Nu in de tuin

Deze titel klinkt bijna als een foldertitel voor een grootwarenhuis, ik weet het wel. Maar het woordje "nu" vond ik essentieel, want misschien zijn ze er morgen al niet meer - irissen zijn inderdaad nogal fragiel. En daarom delen we ze dan ook maar mee als ze er zijn !






Het bloempje hierboven is er eentje van de reeks "Iris lutescens" of ook wel "nana" of dwergirissen die ik vorige herfst in de buurt van het Bois de Rouquan gevonden heb, terwijl de tweede, van gewone grootte, een beetje overal in het wild groeit. Ze heet iris germanica maar voelt zich in heel de Provence bijzonder in haar schik.

Mijn fiets

... had een uitstapje bij de fietsenmaker verdiend, of liever hij had me bij de laatste "Ronde van Les Trois Evêchés" goed laten voelen dat dat uitstapje nodig was. Die "Ronde" is gewoon de rit rond de heuvel hier vlak tegenover mijn huis -over de baan een paar kilometer klimmen richting Flassans, dan een tweede stukje vlak, nog even asfalt, en dan wordt het én klimmen over een paar kilometer én over zand-en stenen. Tot hier toe alles okee en goed te doen.

Volgt een stuk van zowat vier kilometer vals vlak naar beneden, gevolgd door een tweetal kilometer echt naar beneden , nog altijd bosweg met overal keien en stenen, tenzij ... tenzij ik naar Carnoules afbuig. Dan gaat het steil naar beneden over een betonpad dat overlangs gegroefd is zodat auto's er toch kunnen van gebruik maken. En op al die stukken naar beneden kregen mijn polsen het zwaarder en zwaarder te verduren. Dus een bezoek aan de fietsenmaker drong zich op om aan een afgeveerde vork te geraken.

En zo zien jullie hoe mijn fiets er uitzag , hangend aan een soort pilaar en ontdaan van zijn voorvork. Die kan nog wel eens dienen bij een maxi-barbecue ...




De fietsenmaker gaf me zowel zijn e-mail-adres als permissie voor een paar portretjes.

Le voici donc !



En nog eentje "pour la bonne bouche".



En hier staat hij, helemaal uitgerust, hij is klaar voor de tocht - nu ik nog ...



... bij een volgende blog impressies van hoe hij zich gedraagt ...

Noordwaarts

Naar het noorden van de Var ging het vandaag, langs Le Luc naar Le Muy vooreerst, dat is bekend gebied en daar maken we niet veel woorden aan vuil. Van le Muy ging het via de Gorges de Pennafort naar Callas. Echt hoog zijn we nog niet, amper hoger dan waar ik woon. Maar het landschap is al helemaal anders geworden.





Na Callas stijgen we stilaan hoger, we rijden door Bargemon , laten het liggen en klimmen naar een goeie 900 meter tot op de Col du Bel Homme - een plekje om een zelfportret te maken dacht ik zo ... van achteren gezien kon het nog juist - daar helemaal beneden in de vlakte ligt genoemd Bargemon.




Door het militaire gebied van Canjuers bracht mijne Yam me naar Castellane via een stukje Route Napoléon. Bij aankomst was het middag, dus tijd voor een hapje, en tijd voor gezegde Yam om wat te verbroederen met Honda's en KTM's en Suzuki's want het leek wel of een groot deel van al wat op een motor rijdt in de Var, de Alpes de Haute Provence, de Alpes Maritimes en de Bouches du Rhône er rendez-vous had. We hebben richting Verdon nogal een keer onze linkerhand moeten opsteken !



Richting Verdon dus, en een korte pauze bij de Couloir Samson, waar ik ooit nog een winterwandeling maakte - wie mijn blog al langer volgt , herinnert sich misschien nog wel de enorme ijspinnen die toen aan de rots hingen - dat moet begin 2006 geweest zijn , nog wel te vinden op het blogarchief... Maar vandaag was het heel wat minder koud, en mooi zonnig , vandaar dus ... geen ijspinnen in de Couloir Samson , maar lente-groen.





Via Moustiers naar Aups, van Aups naar Carcės en van Carcės naar huis - zowat driehonderd kilometer op de teller, echt niet moe en een prachtige dag gehad. Er rest me nog jullie allen de beste groeten uit de Var te sturen.

Centranthus calcitrapa

... heb ik al eens "opgevoerd" in mijn blog , maar gisteren ontdekte ik achteraan in de tuin een "kolonietje" van deze mooie bloempjes en 'k wou ze graag nog eens met jullie delen - ze hebben blijkbaar niet geleden van het "tuinkonijn" dat in hun buurt nogal huisgehouden heeft op zoek naar een plek om een hol of pijp te graven - misschien hebben de keutels die het beestje er achtergelaten heeft wel voor bruikbare mest gezorgd ...





Och ja, de naam calcitrapa verwijst naar een soort knots of goedendag, doch ik stuur jullie een goedenavond!

Samen in Brussel ...

vorig weekend, en met goed weer, moesten de drie "de Withjes" er natuurlijk even op uit. En daar de Marollen een hele tijd de woonplaats van de tweede in de rij, Tom, geweest is lag het voor de hand dat we daar zouden belanden. Er is altijd wel wat te beleven of iemand te ontmoeten. Vooral als je vroeg genoeg bent op het Vossenplein , waar op zaterdag en zondag wel wat meer brocante en wat minder brol uitgestald wordt.








En waar je geregeld onze Corto's peter ontmoeten kan, Kurt De Ruyter. Behalve fotograaf is hij ook nog Marollien d'adoption, geeft hij boeken uit en zijn laatste werk naar ik meen te hebben begrepen is precies een Gids voor de Marollen . Dat je dan ook een link naar zijn werk vind is maar normaal. Dus ... gaan kijken op www.kurtderuyter.be

Een klok

...wou ik proberen hierbij te zetten - poging gelukt ? Of toch niet ? Spannend

Alpensneeuw...

Deze eerste foto is er een die mijn schoonbroer Guy heeft geschoten - goeie telelens en een oog voor licht ... Heel mooi, vind deze jongen.



Onderweg langs de Planetenweg kom je op enige afstand van het dorp grote stenen tegen met de afbeelding van de planeten van ons zonnestelsel in hun verhouding tot de zon voorgesteld als een gouden schijf. Ook heel mooi , vond ik.



En met de laatste sneeuwfoto groet ik jullie allen - binnenkort weer terug in Pijnpittendorp !