Volle maan ?

Gegroet wie dit leest. De nachtelijke escapade van Marco Polo die "zijn" volle maan doormailde is voldoende reden om één van de beeldjes die ik gisterenavond probeerde te vangen hier in de tuin aan jullie te tonen. "Zijn" volle maan deed me eveneens twijfelen aan die van Vrijdag 13 - want daar de postbode zijn postkalender ten voordele van de sociale werken van "La Poste " nog niet is komen aanbieden, postkalender waarin duidelijk beschreven staat wanneer de maan vol is, en daar ze gisterenavond voor mij ook weer vol bleek, heb ik de camera en het statief nog maar eens naar buiten meegenomen met het resultaat dat hierbij hoort - niet alleen was ze vol of zo goed als, maar de wolken van Vrijdag 13 waren verdwenen, zodat ook sterren meer kans kregen om mee op de foto te komen, en zie, daar rechts, een stuk van Orion ! Het is dus zeker nog winter , ook al bloeit er hier en daar al wel een madeliefje - meer daarover in de toekomst.

Vrijdag 13

... maar ook vrijdag volle maan. En daar ze zich hier nogmaals welwiillend wou vertonen, en daar er voor een paar dagen hier een "echte professionele" fotograaf op bezoek was, die ik mocht vergezellen voor "reflecties op zeewater" bijna in 't midden van de nacht, leek het me ook niet meer dan logisch jullie die maan mee te laten maken.

Natuurlijk moet het scherm juist gericht staan, en het was nacht toen de foto gemaakt werd, maar met een beetje verbeelding horen jullie het geheimzinnige geruis in de struiken links dat misschien wel door een passerend everzwijn gemaakt werd, en misschien horen jullie ook nog het gepiep van de banden van ene 205 of C3 die achter mij over de baan stoof, en misschien hebben jullie ook gewoon genoeg aan de foto. Dat is tenminste wat Peterpijnpit hoopt.

En nu tijd voor een stevige Brigand - merci aan mijn persoonlijke sponsor - waarna het tijd wordt om horizontaal de nacht in te gaan - ook al mag ik niet vergeten nog een goeie houtblok te gaan halen voor de nacht.

Tot ...

Driekoningenkoek .

Of eigenlijk "La galette des rois "is een met amandelspijs of frangipane gevulde soort bladerdeeg-koek waarin een beetje sinaasappelbloesemolie voor de geur ofte "le bouquet" zorgt. Tevens wordt een "fève" , letterlijk boon of peulvrucht, ergens in het deeg verborgen . En jullie weten wel hoe het zit met "de koning" en de boon. Maar ...

... die fève is er geen - het is een porseleinen, doch voor goedkope galettes, een plastieken figuurtje, aangemaakt in gespecialiseerde ateliers, elk jaar weer andere figuurtjes, bij elke bakker van het dorp verschillende series ... en de verzamelaars eten al sinds een week of drie elke dag "galette des rois"... Daarbij " moet " elke vereniging die het een beetje goed wil doen tenminste één keer een "dégustation de galettes" inrichten , gewoonlijk vergezeld van een partij Lotto met " prachtige prijzen ".

En de foto's hierbij geven géél beeld van wat hierboven staat, wel van een wandeling gisterennamiddag met één van de gasten hier in de Grand Canyon du Verdon, op een goed uur rijden hiervandaan.

Luiheid of ...

... lekkere herinnering ? De luiheid verwijst naar het gemak van " ik zal er een fotoke opzetten " dan is het wel goed, terwijl de herinnering verwijst naar een bedje roquette, bedekt met roma-tomatenblokjes, waarbovenop lauwe sint-jacobsschelpjes in schijfjes, en enige grove snippers parmezaan geparfumeerd door onze meester-koks met witte-wijnazijn en wat ze er nog allemaal hebben aan toegevoegd - dit alles als "voorgerechtje " voor een doordeweekse gezamenlijk avondmaal ...

En dat het vanavond gewoon pizza van uit de camionette op de weg naar Carnoules was, doet niet terzake !

Allemaal een leuk einde van het week-end gewenst, met mooi weer en een overgebleven stukje driekoningenkoek, waarover volgende keer wat meer. Beloofd !

2006

Geef toe - zo'n originele titel zijn jullie nog niet tegengekomen !

En om te tonen wat voor een warm hart ik jullie allen, lieve lezeressen en lezers toedraag, hierbij het vuur dat vanmorgen ergens tussen half een en één uur het nieuwe jaar hier begroette.

Pijnpitwinterland

Het is niet omdat Tom, Sofie en Corto op bezoek zijn, plus nog een heleboel vrienden, sommigen ook met babies , dat we volledig stilvallen op deze blog . En de titel zal wel duidelijk worden als jullie de foto hierbij bekijken - voor mij is het de allereerste keer dat er ijspegels aan de fontein in het dorp te zien waren.

Alvast een heel leuk weekend, en een jaar vol muziek, vreugde en niks dan leuke verassingen voor jullie allemaal. Dat is de wens van Peterpijnpit !

Gisterenavond

... beloofd, dus vanmorgen uitgevoerd wat we ons voorgenomen hadden : meer prentjes van avondlijk Pijnpittendorp.

Met nogmaals warme wensen voor een jaar vol muziek !

Avondwandeling

... op 24 december ziet er hier uit zoals uit de prentjes mag blijken ! Het vuur dat bij het begin van deze blog brandt is er om jullie allen warme wensen voor de komende dagen toe te sturen. En de beelden die volgen zijn "Impressions Pignans Soir" - lichte referentie naar de man die "Impression Soleil Levant" of zoiets van die strekking onder zijn schilderij zette.



Als het allemaal lukt, dan komen er morgen nog enkele van de serie ... 'k voel de Zandman aankomen - die is ook op wandel blijkbaar .

Le mistral

Inderdaad "le mistral", niet te verwarren met Nobelprijswinnaar F. Mistral - zonder le - welnu, "le mistral" blaast volop vandaag, en blies volop vorige nacht, met windstoten die de honderd per uur makkelijk halen. Maar gezegde mistral zorgt ook voor heldere hemels, blaast alle stof weg, en maakt soms prachtige hemels, zoals die van gisteravond. Jullie hebben hem al gezien ! Tot ...

"Verboden te .....

... sterven." Dat las ik daarstraks op Vrt-Nieuwsnet - en het ging om een burgemeester ergens in Tropisch Amerika die dat verbod wou uitvaardigen daar zijn kerkhof zo goed als vol bleek, en hij geen toelating krijgt tot uitbreiding - het bewuste kerkhof ligt in een ecologisch kwetsbaar gebied...

Maar waar wil Peterpijnpit nu naartoe , hoor of zie ik al een aandachtig lezeres of lezer denken. Want wie dit leest heeft dat allang via VRT radio of Televisie vernomen, zo denk ik dan weer. Wacht tot de oplossing komt - zo dadelijk, en zonder foto deze keer .

Hier niet zo ver vandaan ligt een bekende badplaats, Le Lavandou geheten, niks te zien met lavendel, alles met "plaats om te wassen" voor de etymologisch geïnteresseerden. En daar hebben ze ook een begraafplaats. Natuurlijk. En een burgemeester. Ook verstaanbaar. Die al in 2000, het jaar van de Millenium-bug, een gelijkaardig verbod hééft uitgevaardigd. Want ook zijn begraafplaats, kerkhof, cimetière, dreigde vol te lopen. En de man kreeg van Parijs, die hebben hier zowat alles te vertellen, niet de toelating om een nieuw kerkhof te bouwen, want hij wenste dit te doen in een gebied dat al jaren niet-bebouwbaar verklaard was, wegens " kwetsbaar en ecologisch zeer waardevol". Daarbij, Le Lavandou heeft geen bouwplaatsen meer - en 80 % van de woningen zijn er "résidence secondaire". Maar onze burgemeester had al aan een zestigtal mensen bouwvergunningen toegekend, niet voor grafmonumenten, nee gewoon voor villa's in de heuvels...
Een mens mag toch "une résidence secondaire" hebben zeker ?

En hoe gaat het verhaal verder ? Vandaag staat er in de krant dat de Raad van State elke mogelijkheid van bouwen in dat gebied uitsluit - zowel voor de burgemeester als voor alle privé-personen die in de buurt van het kerkhof zouden hebben willen bouwen, wetend dat er een kerkhof had kunnen komen, of dat niet wetend.

En wat zal de toekomst brengen ? De advokaten die zich een klein beetje interesseren in dit soort van zaken wrijven zich al in de handen , want al die potentiële bouwers gaan onze burgemeester natuurlijk "op het matje roepen" wegens financieel verlies. En wie gaat uiteindelijk de kosten van dat alles dragen ? Eénmaal raden mag !

Bonne soirée à vous tous !

Le Rayol II

Goede lezeressen en lezers

Weer eens moet ik me verontschuldigen - bij mijn vorig relaas heb ik, dom zoals ik weleens durf zijn, een helemaal niet juiste foto gekleefd : wat "Mer" had moeten zijn is "Maures" geworden , en dus is het nu het ogenblik om jullie van een juist prentje te voorzien.

Komt nog bij dat via een goeie vriend er een tweetal websites gemeld zijn waar jullie nog veel meer moois op kunnen vinden uit "Le Jardin du Rayol" , namelijk op www.kuentz.com/rayol1.htm en www.kuentz.com/rayol2.htm

Allen daarheen en ... "bon app'" zoals mijn overbuur Robert daarnet zei !

Le Rayol

Een naam zoals er veel zijn, zal misschien wel iemand denken. En toch, een naam om te onthouden ! Voor wie wil zien hoe een tuin hier aan de Middelandse Zee er kan uitzien, is er één goede plaats om niet te missen : Le Rayol.

Eigenlijk is het de naam van een dorpje, aan de kust een beetje westelijk van Cavalaire, met zijn hele naam Le Rayol-Canadel, en aan de rand van de zee ligt daar een wonderlijke tuin, niet alleen méditerraan "van hier" , maar eveneens van Zuid-Afrika, van Chili, van Mexico, van Nieuw-Zeeland , van China, enfin van overal ter wereld waar het klimaat dat wij hier mogen meemaken "huisklimaat" is. Het Conservatoire du Littoral, een vereniging die tracht de kust van Frankrijk zo open mogelijk te houden beheert dit juweeltje, en had vandaag een Open-Winter-Dag georganiseerd - en jullie weten ondertussen dat deze jongen voor wat er buiten te zien en te beleven is graag tijd vrijmaakt.

Dus, mijne maat Robert van hierover in de auto gezet, en "wijle weg". Ik ga geen lijstje maken van wat we er allemaal hebben mogen zien. Ik ken trouwens nog veel te weinig van de inheemse struiken en bomen. Maar dat de eerste mimosa-bomen al bloemen dragen, en de eucalyptussen ook, dat heel wat cactussen uit Mexico ook in bloei staan, en de boomvarens uit Nieuw-Zeeland nu op hun mooist te bewonderen zijn wou ik jullie toch niet onthouden.


En voor wie nog niet had begrepen dat jullie correspondent hier weer wat kan gaan "bijstuderen" weze gezegd dat ze er gelukkig regelmatig wandelingen en namiddagen organisren " met bevoegde gidsen ". En daar zal ik dan maar zorgen niet te veel van te missen, zodat ik jullie misschien nog wel eens mee op verkenning kan nemen ...

Bedankt !

... jullie allen die deze 6 december de nodige luister hebben bijgezet, door e-mails, kaarten, gedachten , kadoo's en heilwensen.

We zullen ons best doen en vol-houden , iets wat hier met alle wijnboeren in de streek helemaal niet zo moeilijk is !

En voor wie zich afvraagt hoe het voelt om mij nu zo goed als gratis met belgische "verplaatsingsmiddelen" te mogen verplaatsen, zie hierbij een picturale proeve.

Eindelijk !

Na mijn zaterdagse probeersels, die uiteindelijk geleid hebben tot het kunnen aanduiden van "links" waardoor de geschriften van vrienden ook u , lezer van Aludesnieuws, niet gespeend blijven is het tijd om in het kort enige zondagse bezigheden toe te lichten.

Niet elke zondag verloopt zoals deze , maar gewoonlijk is het toch op zondag dat er een beetje geluierikt kan worden. Vandaag dus ook, tussen de bezigheden in dan . En wat die dan wel geweest zijn ? Eén : proberen het pompje dat vorig jaar het plonsbadje hielp helder houden opzoeken en aansluiten - een gevolg van problemen met de filterinstallatie die het voor het ogenblik heeft opgegeven. Twee : de bodem van het zwembad stofzuigen met behulp van dat eerder genoemde pompje.

Drie : een demi-resto gaan halen bij de bakker, en een krant daarnaast. Over de zalm en coppa-chiffonade bij dat brood niks dan lof ! Vierde aktiviteit van de zondag : nog wat door-stofzuigen.

Vijf, en de vijf maakt mijn dag helemaal goed : eindelijk mijn zelfgeknutselde vis op zijn plaats gehangen - naast één van de ramen van de veranda - en zie zelf maar : hangt die daar niet goed ?

Allemaal beste zondagavondgroeten vanuit Pignans dat vandaag grotendeels zonnig was, en heel de dag brom-vol stond van het geluid van tientallen Harley-Davidsons die voor de Téléthon (zeg maar Kom op tegen Kanker à la française) toertjes reden met wie achterop tegen betaling mee wou. Geef mij maar mijn Little H die ook over de paadjes vol keien en stenen rijdt en dat zonder lawaai ...

Zaterdagse probeersels

Na alle raadgevingen, aangeduide websites, hulplijnen en misschien heeft ook enige web-geest me dan toch op het goede spoor gezet. We proberen alsnog een tweetal links te plaatsen - Marco en Spaghetti - zet jullie krap !

Linkser...

... misschien is dat de oplossing wel. Ooit had ik een tante die ons het volgende rijmpje leerde , te gebruiken wanneer iemand ons voor de keuze stelde te kiezen tussen wat er in één van zijn of haar handen verborgen zat :

"Hoe linker hoe flinker, hoe rechter hoe slechter."
Vandaar dus : links, linkser, linksst !

Links ?

Als dit lukt , ben ik weer wat verder geraakt.

Bang! Bang!

Dat is wat je , vooral ' s avonds, in de bossen en heuvels hier rond mijn huis hoort. De jagers zijn op pad. En het lijkt me dat de franse jagers ofwel een stukje minder zeker zijn van hun "schotvaardigheid", ofwel alle wild zeker dood willen, ofwel steeds weer twee stuks wild tegenkomen, ofwel denken dat ze zelf voor echo moeten zorgen, enfin de schoten zijn zo goed als steeds dubbele schoten.

Een ander fenomeen dat bij het jagen hoort is de verschijning van huisvlijt-affiches die te vinden zijn in de buurt van de plastic containers die langs de weg staan om vuilnis in achter te laten. Steevast (wat een mooi woord !) bevat die brief een verzoek om inlichtingen over een verloren hond, zonder naam want de meeste jachthonden heten gewoon "chien", meestal wel met aanduiding van kleur en geslacht en grootte. En je ziet ook regelmatig in camouflagepakken geklede mannen rondrijden in ouwe Renault-camionettes of omgebouwde "R-viertjes" speurend naar verloren "chiens" en alleman aansprekend om hun compagnon toch maar terug te vinden.

En nu het over jagers gaat, gisterenavond stapte ik nog even buiten om een blok of twee hout voor de nacht te gaan halen, en daar stond aan het firmament (ook een mooi woord hé !) mijn winterse sterrenvriend te schitteren : Orion in volle pracht, klaar en scherp oplichtend - de voorbode van nachtvorst . Wat die met jagen te maken heeft ? Zijn andere naam is toch "De Grote Jager" ...

Eénenvijftig ...

... stelt niet mijn zoveelste blogje voor - de eerste foto die erbij hoort legt wel meer uit. Dat het mooi weer was vanmiddag ondermeer. En daarom werden de stapschoenen weer maar eens aangetrokken - ze hebben het nodig van ingelopen te worden : de linker (zie foto) kraakt - of piept - nog steeds , en de rechter (zie andere foto) begint zich ook te laten horen - enfin ik stap in stereo.

Dit alles een resultaat van de "51" op het terras van de "Bar des Sports" ... als je daar gezeten hebt voel je je verplicht van wat aan die "sports" te gaan doen, en die schoenen moeten nodig ingestapt worden, of ik krijg ze niet aan mijn voeten aangepast tegen de tijd dat ik ze veel gebruiken ga - de lente is er nog niet, maar ik denk er al regelmatig aan - dat is namelijk de gekozen periode om de tocht naar Compostella te beginnen. Meer daarover later, als het allemaal wat concreter wordt.
En het was mooi weer, en het bleef mooi, ook toen ik de wandeling rond de heuvel hierover Les Aludes begon , en plots gezelschap kreeg - een wandelmakker die geen schoenen nodig bleek te hebben, maar gezelschap op prijs stelde - beleefd, rustig, sportief, blond, niet opdringerig , en waarschijnlijk heet hij "Canelle", maar het zou ook "Rony" kunnen zijn - er zijn een paar buren die hun hond wellicht een hele namiddag gemist hebben. Denk nu niet dat ik het beestje gelokt heb - ergens onderweg kwam hij op me af en was duidelijk niet van plan me het eerste uur alleen te laten !



En het laatste prentje toont een namiddagzicht op de heuvels aan de andere kant van de vallei , met beneden in de vlakte nog een stukje van het dorp hier, en de beroemde wijngaard van Rimauresq - ook daarover heb ik het later nog wel eens.

Inmiddels een gezellige verderzetting van alle leuke aktiviteiten gewenst aan jullie allen, en tot ... de volgende keer.

Plaine des Maures

... heet de "Réserve naturelle" waar ik deze namiddag een wandelingske ben gaan doen - ze ligt geen twintig kilometer ten noorden van Pignans, en heeft een heel specifiek uitzicht : een soort hoogvlakte, maar niet hoog als bijvoorbeeld de Hoge Venen, misschien zo'n honderd meter boven de zeespiegel. By the way, naar het schijnt ligt die op ongeveer nul meter ...

Het fotoke hierbij toont het stuwmeertje dat middenin die vlakte ligt (zelfde hoogte vermoed ik ... ) maar tevens ende ook het mooie weer waar we vandaag weeral mochten van genieten - iets wat ik jullie lieve lezeressen en lezers niet wou onthouden.

Al dat mooie weer lokt me steeds weer naar buiten, wat dan weer inhoudt dat er niet direkt aan recepten en lange blogs gedacht wordt. Wie dus echt niet meer weet welk gerecht klaarmaken, zal dan wel op slechter weer hier moeten beginnen rekenen. Of een kookboek raadplegen !

Au plaisir de vous lire, et bien le bonjour de votre serviteur.