Even terug ...

... naar vorige week om jullie lezers nog even een goeie dag van ons getwee te sturen ... een week waarin weinig geblogd werd, "et pour cause" zouden ze hier zeggen ! Vertaal het maar door "nogal wiedes" ...




'n "Goeie dag" dus wordt jullie allen gewenst !

Speciaal voor Nick en Vero

... zijn we deze week nog eens naar een bootje gaan kijken, met de idee dat Branders misschien wel wat klein is. En wat heeft die tocht opgeleverd ?

Kijk goed toe, en geef uw gedacht via de comments !

Vakantie...

... in eigen streek met Lieve Helga ... vandaar dat het al even geleden is dat er nog een blogje kwam ... wat we hierbij proberen enigszins goed te maken.

En dat er foto's moeten gemaakt worden is nogal vanzelfsprekend - vandaar de eerste.



Die dan volgend resultaat oplevert.



Waarna er vanop de Kon-Tiki ( ingeschreven in Cassis ! Wie had dat kunnen vermoeden ?) naar de befaamde Calanques gevaren werd - foto's hebben jullie eerder in deze blog al wel eens gezien - zoniet : het archief raadplegen.




En dat Lieve Helga goed et haar Canon-ske overweg kan - kijk maar, ze slaagde erin me lachend te "conterfeiten" zoals Aloysius het uitdrukken zou !



Dat jullie allen de groeten krijgen, dat spreekt vanzelf !

Ocharme...

dacht ik gisteren toen ik het beestje dat op de foto staat gisteren uit het zwembad had gevist. En het had zo'n mooie vlinder kunnen worden... en een grote ook nog, want de rups in kwestie was wel even lang en dik als mijn pink. De linker dan, die is wat kleiner dan de rechter ...

De dag tevoren kroop ze nog over een van de stengels van de wolfsmelk, en dacht ik " Ga maar gauw ergens verpoppen, maar laat mij eerst een foto maken !"




Als je goed kijkt bemerk je de hoorn op haar achterlijf, en niet waar je die zou verwachten - haar kopje zit linksonder, en die schijnbaar stevige stekel zit er om vijanden te verschalken - bang maken zeg maar, of om ze te doen "denken" dat haar kopje daar zit, slimmerik niet ?

Herfstbloempje

Na de paar dagen dat er een beetje regen viel, nu en dan, niet heel de tijd - dit is Belgarije niet - kortom, na een paar herfstdagen beginnen weer nieuwe bloempjes de kopjes op te steken - de Scilla autumnalis onder meer - heet ze maar herfst-scilla's. Dit bolgewasje heeft "blaadjes" in de lente, en bloempjes in de herfst, en het groeit op de raarste plekken - onder meer daar waar je altijd over het pad richting tuinhuis loopt, en tussen het zwenkgras dat aan de rand van het zwembad staat ...

En of ze mooi zijn ? Beslis zelf maar ! Wel de foto's op volledige grootte bekijken ...

Herfst in het land...

... betekent dat sommige vruchten gaan rijpen, de olijven bijvoorbeeld, maar ook dat andere al rijp zijn , en geoogst worden. De druiven horen daarbij natuurlijk. En daar we geen overvloedig-regenrijk voorseizoen gehad hebben, en een klein beetje tegenslag bij de bloemvorming van de druivelaars, maar wel een lange droge zomer zonder zware onweders, voorspelt men nu geen recordhoeveelheid wijn, maar wel een heel goeie "cru 2008".

Bij de prentjes van de olijven niet veel uitleg - jullie zien zelf wel het verschil in grootte en kleur , en noch de bijna zwarte, noch de groene zijn al rijp, de groene worden in principe ook zwart, maar als ze vroegtijdig geplukt worden, wat voor sommige rassen gebeurt, dan worden ze natuurlijk nooit zwart ... Het heeft allemaal met goesting en smaak te maken, zullen we maar zeggen.






Ja, wat de druiven betreft, die zijn nu echt wel rijp, en meer en meer worden ze mechanisch geoogst - geplukt is niet meer het juiste woord, daar de oogstmachines ze eigenlijk van de stengels zuigen , zodat wat niet rijp is nog blijft hangen. De machines in kwestie zijn biezonder indrukwekkend, dat is op het videootje wel te zien. En hoe het landschap hier tegenover Les Aludes er nu uitziet, dat is daar ook op te zien !





En de mannen die de druiven naar de "chai" brengen, die rijden af en aan ...

Freek

... de Jonge net gezien op " De wereld draait door " - wat een programma van de Vara! - en hij zingt toch wel " He'll have to go" van Jim Reeves (en al die andere gasten waaronder de schitterende versie van Ry Cooder) terwijl hij nog maar net geleerd heeft gitaar te spelen ... zo zegde hij zelf dan toch !

Niet te missen !

Het bos van Notre Dame des Anges

Een mooie zaterdag, genoeg zon, goeie schoenen en een bezoeker die zijn uithoudingsvermogen eens wou testen - meer redenen om via Notre Dame des Anges naar Collobrières te wandelen, of liever te stappen, waren niet nodig om mezelf ook nog maar eens te testen.

En dat het pad zowel mooi als vrij hobbelig is, dat merken jullie wel in het videootje hieronder.

Chasteuil

Chasteuil is de naam van een klein gehucht in de buurt van Castellane van waaruit een heleboel tochten boven en naar de Verdon-canyon gemaakt kunnen worden. Daar de mensen die voor het moment hier logeren erheen wilden, en de Verdon niet kenden heb ik me "opgeofferd" hen te begeleiden... dat ik het me niet beklaagd heb blijkt allicht uit de foto's die volgen.




De Chambre d'hôtes de Chasteuil is eigenlijk een vroegere school die door de huidige bewoners is ingericht tot een zeer gezellig plekje, waar je niet alleen kan overnachten, maar ook aanschuiven aan de Table d'hôtes waar ze alleen streekeigen gerechten presenteren. In de verte kan je de Cadières de Brandis bemerken, een van de doelen van een komende wandeltocht, 'k zal er wel een dag voor nodig hebben heeft Pascal, de "man in charge", me verteld.




Onderweg, na de Couloir Samson, trokken we door de tunneltjes naar de Tours de Trescaïre , en daar kwamen we een ploegske inwoners van Essen tegen - dat werd babbelen natuurlijk, en gemeenschappelijke kennissen bijeen zoeken. Leuke momenten zijn dat altijd. Wat de gieren betreft, die daar hoog op de rotsen hun nest hebben, we hebben ze wel gezien, maar ze zeilden zo hoog in de lucht dat fotograferen geen zin had, misschien ooit een andere keer!

Zou ik ook eens moeten doen ...

... was spontaan mijn reaktie toen deze ploeg voorbij vaarde gisteren - alleen mag de/het raft wat kleiner zijn dacht ik er nog bij maar misschien kies je dat wel niet ...

Terug van even weggeweest.

Ongerust zullen jullie lezers hopelijk niet geweest zijn, indien wel, dan hierbij verontschuldigingen en ... uitleg uiteraard.

Voor bloggen was er de laatste dagen weinig tot geen tijd, ook al was er veel stof ... Nu ik weer terug in Pijnpittendorp aangeland ben komen de oude gewoontes weer naar boven drijven, en dus hebben jullie recht op een nieuwe aflevering van Pijnpittennieuws.

De foto die hierbij hoort zal heel wat duidelijk maken - voortaan kan ik op stap samen met lieve Helga, die dan ook regelmatig wel eens op mijn blogske te zien zal zijn. En ook al wonen we niet echt dicht in elkaars buurt, we zorgen er voor dat we heel regelmatig samen "op stap" kunnen, zoals hier op de foto in Middelkerke aan de Belgische kust - nog eens bedankt Wouthje en Annie ...

Uit al wat voorgaat hebben jullie al begrepen dat ik een tijdje in Belgarije verbleven heb, een pracht van een tijd heb mogen beleven, en al uitkijk naar het moment dat lieve Helga me hier binnenkort komt opzoeken.

Voorlopig valt er niet meer te melden, Peterpignans groet jullie allen zeer.







P.S. Bruno, het Herr Flick-brilletje, leren jas en deukhoed zijn nog niet gevonden, maar de zoektocht is niet ten einde ...

Nog eenmaal Alpentocht ...

... en om het de lezer een beetje gemakkelijk te maken, vooreerst een stukje kaart : vanuit Pignans naar Valberg gereden, dan over de Col de la Cayolle naar Barcelonette, van Barcelonette via Embrun naar het Lac de Serre-Ponçon om dan westelijk te blijven rijden naar Crest ... om er te gaan overnachten.




En zo nu en dan moest er ook al eens gesleuteld worden - wat gesmeerd of rechtgezet - en dat er altijd eentje klaarstaat om te helpen is duidelijk te merken op volgend beeld ...




Na een nachtje kamperen in de Drôme scheidden onze wegen - het drietal met Belgarijse nummerplaat moest weer noordwaarts, en ikzelf werd in Pijnpittendorp verwacht. Via de Col de la Chaudière richting Mont Ventoux, om dan Nyons te bereiken, de lavendelvelden bij Valensole en verder naar het Lac de Sainte-Croix waarvan het laatste prentje ens een ander beeld geeft dan hetgeen we meestal te zien krijgen - niet vanuit de hoogte, en niet groen als smaragd - nee gewoon een strandje, wat zonnekloppers, een hoopje catamarans en kinderen die leren zeilen ...

Le Col de la Cayolle

Als het goed is , zit er een filmke bij dit bericht ...

La Route des Grandes Alpes

Over die bestemming was er al tijdens ons tripje door de Gorges du Tarn gesproken, en een dag of drie geleden vertrokken we hier uit Pijnpittendorp noordwaarts. We ? Bruno de "Witte" uit Hombeek, Thierry BMW uit Mechelen, Pascal de kleinste van het stel maar niet de traagste, dat was ikzelf - en vijfde man Paul GS 750 uit 1972 of daaromtrent hebben we na twintig kilometer met pijn in het hart moeten zien terugrijden. Zijn ouwe Suzuki draaide nog slechts op twee van de vier cilinders ... later zou blijken dat hij de juiste beslissing had genomen - het werd een zeer mooie maar niet te onderschatten belevenis.





En als je Route des Grandes Alpes leest, dan heb je al begrepen dat er cols op het programma staan. De eerste echte voor ons was de Col de Valberg - ergens bij de 1600 meter boven zeeniveau, en het aantal bochten , incluis haarspeldbochten, dat hebben we maar niet geteld. Thierry kloeg over pijnlijke polsen 's avonds, gelukkig konden we hem met een placebo van de pijn helpen s'anderendaags ...



Overnachting in Beuil, en de volgende morgen op naar de mooiste col van onze reis , de Col de la Cayolle - gewoon schitterend , en dat nog mogen doen met het mooiste weer dat men zich kan voorstellen ... en met heel goede kameraden , dat maakt de pret dubbel ! Om de Cayolle te bereiken moesten we wel terug naar het stadje Guillaumes, waar een overblijfsel van een oude burcht klaar staat om gefotografeerd te worden.




Schreef ik al dat we prachtig weer hadden ?



En hier de vier op een rij , enigszins scheef staand, dat was omdat ik het statiefje voor mijn Pentaxke vergeten was ... en niet omdat er de avond tevoren ...vul maar zelf in !




Jullie hebben nog een aflevering tegoed, dat is voor wat later - alvast beste groeten van hij die terug veilig en wel in Pijnpittendorp aangekomen is, terwijl de drie anderen op weg naar Belgarije zijn. Ik heb ze alvast goede reis gewenst.

La Commanderie de Peyrassol

... was ooit zowat het hoofdkwartier van de Maltezer-ridders in de streek hier, en nu, wat vredelievender, de woning omgeven door wijngaarden van een zeer begoede familie.

Dat die mensen nu en dan open deur houden, en deelnemen aan manifestaties als "Art et vin" zal jullie dan ook niet verwonderen. En ze hebben een uitgesproken hedendaagse smaak - dat geldt dan toch voor de werken die her en der op het domein te zien zijn.

In een volgende blog wellicht namen van deelnemende kunstenaars, nu moeten jullie het stellen met enkele prentjes.

We moesten wel...

... enige eiken vellen in de nabije buurt van ons huis. De mannen van de brandveiligheid hadden ons dat enige weken geleden duidelijk gemaakt met angstaanjagende verhalen over wegvliegende brandende pijnappels en in de fik staande huizen.

En aldus togen Bruno en ik aan het werk. De kettingzagen van olie voorzien, de touwen uit het tuinhuis gehaald, en wij twee zweten als natiepaarden ...







Toen er moest gepauzeerd worden, en geposeerd, leverde dat volgend prentje op. Enige zelfspot is ons niet vreemd ...



En dat de glazen boterhammen smaakten na al dat geweld, dat spreekt voor zich !

Weer op het water ...

... deze keer met Bert en Mia die me meenamen voor een tocht per zodiac tussen La Londe, het strand in de buurt van Brégançon waar je alleen per boot geraakt, en uiteindelijk Porquerolles.

En dat het een prachtige belevenis was merken jullie wel bij het bijhorende filmpje.

Kermis in Besse-sur-Issole

Vorige week was er feest in Besse-sur-Issole, en ook al wisten een paar logees hier niks van, en ik ook niet, dat kwam bovenop een lekker etentje waarop ze me hadden uitgenodigd. Ik had zo enigszins de indruk dat ze liever niet kookten ...

En bij sommige dorpsfeesten hoort ook een kermis, une foire, en zo op het eerste gezicht lijkt dat nogal goed op wat in Belganistan voor een dorpskermis doorgaat. Met geuren van smoutebollen en wafels erbij. Die moeten jullie er maar bij denken.





Nu vraagt de aandachtige kijker zich wellicht af naar wat zijn de mensen op die eerste foto toch zo geboeid aan het kijken ? En hier komt dan het kulturele verschil tussen mijn adoptieland en mijn geboorteland duidelijk tot uiting. Beeld je in dat een gemeentebestuur van allemaal weldenkende gezagsdragers zijn burgers en kiezers vergast op een live-uitvoering van het genre dat je in de volgende foto's te zien krijgt ... dan woon je niet in Belgarije maar wel hier in "La douce France"...

Toeristje spelen...

... moet al eens kunnen op een mooie zondagmorgen. De boog kan niet altijd gespannen staan, het bijltje moet al eens neergelegd, we moeten nu en dan iemand anders de aardappels laten schillen, kortom ik was wat lui vanmorgen . En toen schoot me te binnen dat ik wellicht in Bormes-les-Mimosas een kleinigheidje zou vinden waar ik al enige dagen naar aan het uitkijken was.

Dus helmpje op, Little Red Honda uit het tuinhuis gehaald en via de kleine wegeltjes door de Maures naar Bormes.




De kleine wegeltjes klimmen naar de Col de Babaou, om dan af te dalen naar de Col de Gratteloup en zo tot in Bormes. Voordeel van dit soort wegen is dat je zeer weinig gemotoriseerd verkeer ontmoet, maar op een zondagvoormiddag midden in de vakantie krioelt het er bijna van de cyclo-toeristen - en wie de Varois en andere Provençalen zo wat kent en hun rijgewoontes , weet dat je maar beter goed rechts van de baan blijft rijden - die mannen vliegen door de bochten alsof er niemand van de andere kant komen kan. Enfin, geen ongelukken gehad, wel tijd voor een paar foto's, die volgen. En wie er nog nooit was, die moet maar eens afkomen !

Nog eenmaal Hoédic.

Hoédic is de naam van de boot waarmee we vorige week van Le Lavandou naar Port Cros vaarden. En daar we alle vier ergens nogal "waterachtig" zijn, of liever "waterminnend" , was er vanalles te beleven, op, in en onder de zee. Een hele dag met Corto, zijn mama en papa was uiteraard een enige gelegenheid om de kleine man van alle kanten ongeveer te "conterfeiten" .

Waar hij in het begin nog een beetje onwennig aan het avontuur begon, dan was dat rap voorbij - dat zien de lieve lezers zelf wel.




En waarvan hebben piraten tegenwoordig een beetje schrik ? Juist - van verbrande voeten ! Daaraan wordt vakkundig verholpen door de chirurgijn van dienst.



Een kraaiennest was er niet op deze vroegere tonijnvisser, maar wat een hangmat !



Zwemmen kan onze zeebonk nog niet, maar dat belet hem niet van te gaan varen - goed uitgerust en met de glimlach.



En wat zou zo'n kereltje later willen worden ? Wat had je gedacht : KAPITEIN natuurlijk.