Lente ?

Nee, natuurlijk nog niet. Maar als ik zowat rondloop in de tuin - en dat doe ik nogal veel, want ik heb altijd wel een of ander stuk gereedschap ergens anders liggen - dus wanneer ik rondloop in de tuin, dan komen overal gele of witte bloempjes hun hoofd tonen.

Och, het zijn geen zeldzame soorten, en ze zijn hier ook niet vanzelf aangekomen, maar ze staan op zoveel plekjes te glimlachen dat ik al wie deze blog wel eens leest er wou van laten meegenieten ...











En wanneer er weer nieuwe soorten zich tonen, dan krijgen jullie er ook prentjes van !

Weer thuis ...

... na enkele dagen Catalonië en terug wat gewoon worden aan Pijnpittendorp, wordt het tijd om de bloggewoonte weer op te nemen.

En daar er me nog een paar foto's van ginder overbleven, namelijk van het romaanse kerkje van een onooglijk dorp boven op een heuvel die me toch wel aan Les Maures deed denken. Heet het dorp toch wel Romanya zeker ! En kijk goed toe, Marco Polo, er hangen hier en daar wolkjes in de blauwe hemel ...

Wat er op de tweede foto te zien is deed me dan weer denken aan Obelix en de andere Galliërs - en ook dolmens en menhirs zijn hier en daar bij ons in de Provence te vinden ... Echt vreemd dus niet, wel een plekje waar een mens stillekes wordt als ie denkt aan de mensen die dit soort monumenten duizenden jaren geleden oprichtten.





En oprichten, bouwen en inrichten liggen niet echt veel uit elkaar wat betekenis betreft. Daarom sluit ik met een foto van wat me de komende dagen gaat bezighouden : het inrichten van de sauna. En hoe graag ik ook vandaag al begonnen was, op de pakken hout die ik daarstraks haalde staat gemeld " Bij voorkeur vijf dagen laten liggen in de ruimte waar u dit hout zal gebruiken. " . Noem het pech, noem het geluk, ik zal een ander tijdverdrijf voor de volgende dagen moeten zoeken !

In de Middeleeuwen

... bouwden de Catalanen stadjes als ...



... waar hoogstwaarschijnlijk toen ook al beestjes als deze ...



droomden van dikke vette muizen wonend in kerken en torens en stadsmuren vol gaatjes ...



... of in sjieke woningen als deze waar nu gegoede burgers in het week-end komen verpozen, terwijl wij ...



... voor jullie wat kleur in het leven brengen !

Girona's kathedraal

... is eigenlijk pas zeer recent "afgewerkt" - de laatste details werden vorig jaar beëindigd. En aan die werken werd een beeld gewijd dat niet ver ervandaan te vinden is. Beeld dat ik jullie niet wou onthouden.



In de vorige blog verwees ik al naar het voor mij moeilijk te aanvaarden verbod op het maken van foto's binnen in de kerk , vooral omdat we toch geen flitslicht meer gebruiken ... het zal wel eerder met verkopen van postkaarten te maken hebben dan met wat anders. Kortom ... volgende twee beelden heb ik meegebracht - de liggende Christus vond ik zeer sterk , het retabel nadien vond ik zeer rijk ...




Er is nog meer op komst uit Catalonië, doch dat is voor een volgende blog. Geduld dus maar !

En Catalunya

... meer bepaald in Castell d'Aro vond ik deze zonnewijzer, die niet alleen het "echte" uur aanduidde , maar tevens zorgde voor een typisch voorbeeld van de kleur van vele historische gebouwen hier in dit stuk van Spanje. En de tekst ? Heel eenvoudig : "De uren gaan voorbij, dansend op de pas van de hemellichamen."

Dit bij uitstek ecologisch "uurwerk" maakt deel uit van de gevel van het kasteel-annex-kerk van Castell d'Aro hier vlak bij S'Agaro waar ik een paar dagen goed verzorgd word ...



Zo goed dat ik vandaag mee mocht naar Girona , op vele kaarten Gerona genoemd, maar de Catalanen houden het liever bij Girona, dus ...

Op naar het oude stadsgedeelte, door het vroegere Joodse kwartier, smalle straatjes en honderden trappen, om uiteindelijk bij de kathedraal uit te komen, kathedraal die we uitvoerig bezochten, en waarin echt geen foto's gemaakt mochten worden. Wie me een beetje kent ... zal bij een volgend blogske merken dat niet elk verbod gevolgd moet worden ...





Om volgend beeld te maken was er toch echt geen sprake van 'reglementsovertreding' , want dit is duidelijk niet binnen in de kathedraal ... maar wel juist erbuiten, namelijk de vroegere tuin van de kanunniken die hier lange eeuwen de plak gezwaaid hebben, en die samen met bisschoppen en edellieden, graven en baronnen een ware schat hebben achtergelaten aan altaren, beeldhouwwerken, retabels, grafmonumenten en beeldhouwwerken die uiteindelijk toch door de gewone man en vrouw bekostigd zijn geworden ...

Nog St-Marcel

... en nu via enkele foto's - al was het maar om nogmaals te laten zien hoe populair die Heilige Man in Barjols wel is.

Achter vele ramen staat zijn beeltenis, al dan niet voorzien van een stukje relikwie. Balkons en deuren worden versierd met linten of papieren bloemen, in de hier traditionele rood-en-gele kleuren, dikwijls in combinatie met "palm"takken zoals wij ze kennen van Palm-zondag. De buxus groeit hier in de Groene Provence weelderig ...

En in de namiddag was er ook een optreden van een volksdansgroep uit Aups, die "hun beste beentje voorzetten"...






En daar ook hier, zoals zowat overal in Frankrijk, eten en drinken een heel belangrijk onderdeel van het leven uitmaken, waarom zou de slagerij dan ook niet naar de Heilige Man genoemd zijn ?

Saint Marcel

... zijn feest wordt in Barjols sinds eeuwen gevierd met een processie, die er even iets anders uitziet dan wat wij in het Noorden gewoon waren te zien...

Dat er met die feestelijkheden zowel aan een hongersnood als aan een pestepidemie die op wonderbaarlijke wijze eindigde - Sint Marcel zijn relikwies speelden hierin een rol - herinnerd wordt is niet altijd even duidelijk merkbaar. Maar dat er veel volk komt meedoen is wel te merken, op volgend fragmentje.

La Route des Cretes

... krijgen jullie op de volgende prentjes niet te zien.

Maar als je deze baan over de falaises tussen Cassis en La Ciotat volgt, hier en daar uitstapt, en het zonnetje van de partij is zoals gisteren, dan blijf je je ogen uitkijken ! En ook al probeerde ik op mijn foto's de merkwaardigste sites vast te leggen, het blijft proberen - het is er gewoon " te " , te onwerelds, te ver, te weids, te mooi, en voor wie hoogtevrees heeft ook nog te hoog en te diep en te steil en te duizelingwekkend ...




Wie graag vergelijkingen maakt, en een beetje fantasie aan de dag legt, komt er misschien mijn olifant wel tegen.



Anderen zoeken de horizont af om schepen en walvissen te kunnen vinden...



... en nog anderen zullen wellicht menen een versterkte burcht uit de Middeleeuwen te ontwaren. Bedrog dat alles, gewoon wat stenen, keien, rotsen zeg maar ! Kom zelf maar eens kijken, je zal je me moeten gelijk geven - het is er "te" !



P.S. Wie op de eerste letter 'e' van 'cretes' graag een accent circonflexe ziet staan zal het er zelf moeten opzetten , ergens kent blogger vandaag geen accenten ...

Cassis anders...

... bekijken stond vandaag op het programma. Er is bezoek voor een paar dagen, de regen van gisteren is ergens anders heen, een beetje zon werd verwacht en mijn bezoekster had nooit Cassis bezocht. En daar ikzelf er heel graag heen trek was een doel voor een uitstap al snel gevonden. Voor de sfeer, voor de omgeving, en voor de lekker verse vis die je er het hele jaar door vind. Vandaag stond er merou met een sauce armoricaine op het menu van het restaurantje waar we buiten in de zonneschijn "op krachten" moesten komen na een goed wandelingske naar de calanque de Port-Miou. Geen foto van welke calanque dan ook deze keer, gewoon eens rondkijken onderweg ...

Enkele impressies krijgen jullie vandaag te zien, een van de volgende dagen hebben jullie de tocht van Cassis naar La Ciotat te goed. Maar eerst nog beste groeten voor alle nieuwsgierige vrienden !

Noa 's eerste schooldag

... begon al zo vroeg dat het nog donker was toen ze met mama en zus de straat op moest om het schooltje te bereiken. Zo blij om te gaan ! En al dadelijk op haar gemak : alle aandacht gericht op nieuw ! En over de juf praten alsof ze haar al jaren kende ...


.


We zijn nu al benieuwd wat ze straks na de klas allemaal te vertellen zal hebben !

Van oud naar nieuw

... werd een beetje in Merksem en een beetje in Chevron gevierd, uiteraard met de kleinkinders die we hier op betrappen op leuke momenten alhier of aldaar.




En dat sfeer in de Ardennen van dag tot dag veranderen kan, daarvoor staan volgende twee foto's - de ene 's namiddags van de eerste dag van dit jaar, de tweede 's anderendaags in de voormiddag. En dat we nu terug in de buurt van Antwerpen ( en weer met internet-verbinding) geraakt zijn na vieze ijzel in de buurt van Luik, en regen voor de rest van de rest van de rit moeten jullie maar geloven zonder foto's !

Nu met maanlicht ...

en nogmaals met de wensen die bij de vorige blog eens moesten verloren gegaan zijn ...

Donkere ...

... dagen maken vroege avonden , en zo nu en dan kriebelt de vinger die op het camera-knopje gericht is ...

Resultaat ? Les Aludes by night - misschien niet helemaal scherp, misschien wat korrelig, maar zo ziet mijn verblijfplaats er uit in December.





En voor al wie hier wel eens komt kijken :


Beste wensen voor een mooi jaareinde en een nog veel mooier 2008 !

Besse-sur-Issole

Dat is de naam van het stadje hier een paar kilometer vandaan waar ik vandaag heen moest om ... verblijfsbelasting te gaan betalen - in Belgarije heet dat gemeente- en provinciale taks of iets dergelijks ... Laat duidelijk zijn dat ik er niet echt voor mijn plezier heen reed.

En Besse ligt ook nog vlakbij een soort van heel grote vijver, of een klein meer, al naargelang je norm uiteraard voor het een en ander. Nu is het " Lac de Besse" ook een plek waar een legende aan vast hangt. Ooit, lang geleden, zou het stadje omwille van het liederlijk gedrag van zijn inwoners verzwolgen geweest zijn. In het meer uiteraard. En heel diep in het meer ligt een steen waarop gegraveerd ... de zin die je op de laatste foto te lezen krijgt. En om die te kunnen lezen, mag er natuurlijk niet te veel water boven die steen staan.

Uit de twee eerste (eerste twee ?) foto's maken jullie alvast op dat we nu in een periode aangeland zijn, waarin we misschien niet direkt de tekst op de steen kunnen lezen, dan toch om zuinig te worden met water.

Gelukkig maar dat er nog rosé is ...





En voor diegenen die het prentje niet ontcijferen kunnen , hierbij de vertaling ;

" Wie me gezien heeft heeft er bij geweend,
Wie me zal zien zal er bij wenen ! "

Les Maures

... lieten zich deze namiddag best fotograferen - de winterzon staat laag en na de regen van deze nacht was de lucht helder. En een flink wandelingetje trekt me bij wat zon al gauw aan. Dus de stapschoenen aangetrokken en even noordwaarts tot het eerste pad dat rond de heuvel hier tegenover Les Aludes loopt.

En bij de wijngaard, nu van blad ontdaan, krijg ik al vooreerst het bedevaartsoord van Notre Dame des Anges in het zicht. Op 780 meter hoogte gelegen is het een flinke trip naar boven - maar dat was niet voor vandaag. Een volgende keer wellicht.

Aan de overkant van de heuvel aangekomen ligt de zuid-oost kant van de heuvels mooi te wezen. En zelfs wie maar even kijkt merkt natuurlijk hoe groen en vol bossen die heuvels er bij liggen - de Var is het op één na meest beboste département van Frankrijk ! Nu is dat wel niet de enige reden waarom ik hier zo graag woon, maar ze speelt toch mee.

Nog een eindje verder, en nog steeds een stukje hoger dan waar ik woon, krijg je dan weer een panorama van de vallei aan de voet van Les Maures, et onder meer het zeer befaamde wijndomein van Rimauresq - één van de negen Crus Classés van de Provence. Waarom kwam ik hier weer graag wonen ? Juist, ja !

En met een laatste prentje van een klein juweeltje dat ook midden in de winter nog voor kleur zorgt, een wilde variant van de Iberis - ik meen dat wij ze ook wel scheefbloem heten - hou ik er voor vandaag mee op , niet zonder een groet aan al wie dit leest.

December ?

Het vraagteken achter de naam van deze maand wijst natuurlijk naar wat een blauwe lucht en wat een mooie zon jullie op het prentje te zien krijgen. En ja, deze foto is deze namiddag door deze jongen gemaakt, en deze avond op deze blog gezet ...
En wie nu wat op mijn stijl heeft aan te merken, mag dat deze keer eens via " comments" doen - dan heb ik weer wat feedback om te trachten die dan te implementeren in een volgend schrijfsel-bij-foto ...

Zonjours dus , en tot binnenkort !

Bois de Bouquan

... is de naam van de plek waar de foto's van deze blog vandaan komen. De plek ligt langs de D48 richting Vidauban en heeft een wel zeer bijzondere bodemstructuur. Grote platen horizontale rots bedekt met zand, klei en schiste zorgen ervoor dat er na regenval tijdelijk min of meer grote plassen ontstaan, die in de zomer volledig verdwijnen.
Dat er heel wat parasol-dennen staan, heel typisch voor dit stuk Provence, blijkt wel duidelijk uit de prentjes.

De rest van de begroeiing is er heel specifiek, en bestaat onder meer uit erg zeldzame orchidee-soorten, varens en ... zeer kleine irissen. En die laatsten interesseerden me al een hele tijd. Tot nu toe had ik er al wel gevonden, maar altijd op plekken die als natuurgebied ingekleurd staan. Maar hier groeien er zoveel en gewoon vlak langs de baan dat ik me echt geen dief of wetsovertreder voelde toen ik er met een paar bakken heen trok om er een paar dozijn van te gaan halen. Jullie hebben dus nog portretjes van genoemde wilde irissen te goed , samen met hun botanische naam.
Maar daarop zal nog wel een tijdje gewacht moeten worden !

Aan de piano

... kan je een hoop pret beleven - kijk maar wat Yentl en Nonkel Guy er van maken !

Video-test...

... met walvissen - speciaal voor de fans uit Kontich !

Bij kinders en ...

... kleinkinders gebeurt er vanalles , sommige dingen leuker dan andere. Er was de verhuis van Katelijne die me eigenlijk nu ook nog wat bezighoudt, na kloppen, boren, monteren, versleuren, aanpassen en op en af laddertjes en trappen lopen ligt er nog altijd een stuk vasttapijt niet vast - dat wordt een jobke voor morgen.

En tussen de verhuisperikelen door is er bij Tom ongewenst bezoek gekomen, in de gedaante van een inbreker die er met zijn rugzak vandoor was. Inhoud ? Identiteitskaart, paspoort, bankkaart, fototoestel, i-Pod, windjack, en nog ettelijke papieren. En dat was echt wat hij niet nodig had, want goed drie dagen later moest zoonlief naar Moskou voor drie weken intensief werken ! Met een hoop geduld, telefoons, geloop en gelobby is hij nog op tijd kunnen vertrekken. En de papa heeft zich dan maar beziggehouden met sloten en grendels en dat soort van dingen om voor een enigszins veilig gevoel ten huize van Sofie, Corto en Tom te zorgen.

De foto's hierbij illustreren enkele rustige momentjes van mijn verblijf in het land waar men tracht te bewijzen dat een regering ondertussen niet echt nodig blijkt - tenminste de opinie van de vrouwen en mannen die politiek bedrijven lijkt daarop zeer sterk te wijzen.