Gast-blogster R-mieke

... zorgde voor overtuigende beelden : zo ziet het er hier in de buurt van Pijnpittendorp uit. Jullie krijgen een zicht op Bormes-les-Mimosas, ééntje van Cotignac vanuit één van rotswoningen , en twee van wat ook A-mieke ten zeerste interesseerde.








Veel commentaar van mijnentwege is hier totaal nutteloos, dus stuur ik jullie allen de beste en zonnigste groeten !

Duister ?

Eén correspondent vond het allemaal "duister" - al wat er in een vorige blog te vinden was ... Vandaar beide "... miekes" in een andere situatie , ergens in de rue Clémenceau in Saint-Tropez. En zoals uit het "beeleke" blijkt, niets gebeurt er dat het daglicht schuwt ...



Er volgen nog wel verduidelijkingen - morgen of overmorgen, of wanneer we weer eens tijd vinden ...

Die een dag later gevonden is, die tijd, ook al omdat we de brug maken : zaterdag niet echt gewerkt, zondag ook niet want dat mag niet, vandaag maandag moeten we een paar vallende sterren zien mee te pakken , en morgen is het hier ook feestdag , zoals in Aantwaarrepe is het hier ook moederkesdag - dwz. dat de blogger voor het eten zal mogen zorgen ...

En gezien het weer zal dat dan maar een soortement BBQ worden, het is meestal wat te warm om binnen in huis te koken...

Bezoek

... van Annemieke en Rozemieke - zoals zij zichzelf genoemd hebben. De eerste heet werkelijk zo, de tweede vindt het wel goed voor enige tijd. Wat hen hier bezighoudt, dat de ze zich goed vermaken, allerlei bijleren, regelmatig uitroepen "OOOOHHH da's schoooooon" zullen jullie wel merken aan de bijhorende foto's - van de hand van Ro.... En voor wie ze niet onder hun schuilnaam herkent, er is een portretje-in-volle-aktie bij !





De groeten blijven zonnig, het weer eveneens, de mistral blaast wat minder dan gisteren, maar helaas, er zijn toch weer branden in de buurt geweest - de combinatie mistral, droge vegetatie en onvoorzichtigheid/ domheid / kwaad opzet blijft haar tol eisen !

Op bezoek bij ...

... Jean Miotte, begenadigd schilder, illustrator, graficus, schrijver, en ... buurman. In zijn atelier loopt er elk jaar een tentoonstelling hetzij van zijn eigen werk, hetzij van mensen uit zijn omgeving, en het atelier op zichzelf, met de eromheen liggende tuin zijn alleen reeds absoluut de moeite waard.


Een paar weken geleden zocht ik hem en zijn wederhelft, Mevrouw D. Keeser, nog eens op ook al om te gaan kijken welk werk er te zien was, en 'k nam de gelegenheid te baat om er enkele foto's te maken, die jullie hierbij te zien krijgen.



Van het bezoek aan Saint-Paul de Vence samen met vrienedn en kennissen van Prova komt er wat later een verslag - alles kan niet in één keer gebeuren , en 'k moet jullie een beetje waterachtig maken, vind ik zo.

Beste groeten vanuit Pijn pittendorp, waar de rosé voor het ogenblik de dienst uitmaakt - de temperaturen zijn er naar !

Aktie

... was er heel wat deze voormiddag. Eén van de grote pijnbomen beneden in de tuin staat niet meer recht, maar ligt nu tegen de grond. Vorige zomer reeds bleek dat hij op sterven na dood was, en gezien het gevaar dat een dode boom inhoudt - afknappen bij hevige windstoten - was het tijd om er een professioneel bij te roepen. De foto's hierbij geven een duidelijk beeld van hoe zo'n man te werk gaat : demonteren en omleggen zei hij ( maar dat wel in het Frans uiteraard). Op een goeie drie en een half uur was de klus geklaard , en wat mij nu nog te doen staat is ... brandhout voor de komende winter(s) maken, en eerst de kleine takken opruimen.



En als ik even tijd vind, dan tel ik voor jullie zijn ringen, zodat ik ook vertellen kan hoe oud hij geworden is - maar dat hou ik voor een volgende blog.

Belofte ...

... maakt schuld. Vandaar op de avondlijke valreep een paar foto's die "ons Lijn" gemaakt heeft - zij is dus mijn eertse "gastblogster" - en wie vindt dat ik het me zo gemakkelijk maak, die heeft nog gelijk ook !






Bonsoir !

Mag ik ...

... even rap kwijt dat de Franse "Ploeg" het gewonnen heeft van een hoopke Braziliaanse "sjotters" ... met alle respect voor wat ze aan beide kanten verdienen - maar het spelleke hebben Zidane, Ribéry en hun maten toch beter gespeeld ...

Wie me nu voor "chauvin" verslijt heeft het al half begrepen ! Geen foto's vanavond - morgen wellicht ! Een gast-blogster namelijk !

Juni...

... is al zolang bezig, de dagen zijn op hun langst, en toch vond ik amper tijd om een beetje aan jullie allen, lezers én vrienden, te denken. Het is hier "vrij" druk wat komen en gaan betreft, schoonzussen en echte, schoonbroers en hun vrienden, eigen kinderen en hun kroost, neefjes en nichtjes, kleintjes en grote - zie maar wat en wie er allemaal meeleeft hier op de bijgaande foto's. En de "gastbloggers" waarover in een vorige blog sprake was worden voorzichtig doch met enige aandrang verzocht me hun beelden op één of andere wijze te doen geworden, zodat al wie deze blog leest ook van hun beelden mag meegenieten.




En wat de natuur betreft, ook daar krijgen jullie wat van te zien, deze keer fladderende juweeltjes om en rond de lavendelbossen langs het tuinpad.

Na "na de barbecue"...

... moesten er nog een paar foto's bij. Want bij de vorige poging mochten er blijkbaar maar vijf mee. En de "eindfase" waar drie Canadairs nog hun optreden op de vliegshow moesten maken hadden jullie dan moeten missen. Dus dat verklaart deze "na-na "

Na de barbecue...

en bij wat wind kan het gebeuren dat de bbq "overloopt" , en dat het gevolg is wat we eergisteren namiddag vanop het terras te zien kregen. De huizen op de eerste foto liggen aan de overzijde van de weg naar Flassans, zo'n driehonderd meter in rechte lijn voor een vogel die rechtdoor vliegt. De andere vogels die op de foto's staan vliegen aan in min of meer brede bochten.





En met plezier kondig al aan dat een paar "gastbloggers" binnenkort voor hun kijk op Pijnpittendorp en omgeving gaan zorgen. Minder werk voor mij - en zeker evenveel plezier voor jullie ! A bientôt !

Gewerkt...

... dat er hier is de laatste tijd ! Vooreerst is mijn jongere broer Frank me komen helpen ( hij het werk en ik de commando's) bij het bouwen van het muurtje rond het zwembad dat dan zal worden opgevuld met goede aarde, en nadien beplant. Kijk maar naar de foto hierbij, en bedenk dat het weer weeral zomers te noemen is.



Nadien kwam vanuit het koude noorden Bruno , eigenaar en vriend (in welke volgorde moet dat ?) om voor de afwerking en de goede raad te zorgen. Gezien mijn voet- en teen-perikelen heb ik hem ook maar weer het uitvoeren gelaten.


Na een paar dagen kwam Christel, zijn goede ster, hem dan opzoeken, en zie het weer werd nog zomerser ! Dat is de reden waarom we nu weer het terras in gebruik hebben genomen voor lichte maaltijden en verfrissingen aller aard - zie foto's !


En de laatste foto hadden jullie nog tegoed van zo'n goeie veertien dagen geleden. De Anacamptis pyramidalis mag dan "een gewone" orchidee zijn, ze blijft van een biezondere schoonheid.


Tijd voor een duikje, maar eerst een hoop groeten aan jullie allen. En wie twijfelt aan mijn "werk-capaciteiten" - op één van de foto's kan je mij , mits enig zoeken, "aan het werk" zien .

Blauw, rood, zwart ...

De eerste kleur uit de titel kwam eergisteren-avond "out of the blue" deze kant uit. De televisie aan, na het nieuws, een liedjes programma, "Zo is er maar één", en zingt Kris De Bruyne toch niet het ongelooflijke "Blauw" van The Scene, of van Thé Lau, of van ... al wie het ooit gehoord heeft. Deze jongen werd er stil van, en voor wie zich mijn leeftijd herinnert, zeg maar deze knaap ...

Rood was de kleur van de wijn uit het liedje, wat zeg ik, de song, het kapotte-ziel-lied van wijlen Bram Vermeulen, ook een monument. En dat Sioen het zong deed er helemaal geen afbreuk aan. Ook al blijft "Blauw" bij mij bovenaan.

En dan kwam het niet aan te nemen zwart. Niks meer met liedjes. Niks meer met zangers. Alleen maar rouw, niet begrijpen, machteloos kwaad zijn. Wie heeft zo'n eigendunk, wie haalt het in zijn hoofd zo maar de straat op te lopen, na aankoop van een geweer het ding te richten op volkomen onbekende onschuldigen, welke voedingsbodem heeft tot zulke aberratie geleid ?

De foto die bij de eerste kleur uit de titel hoorde, houden jullie maar te goed - over een paar dagen komt ze wel.

Vampier ?

Een niet alledaagse titel voor een spotje vanuit Pijnpittendorp, denk ik bij mezelf. En toch, soms gaat een mens twijfelen. Lees verder en stuur me commentaar, zelf kom ik er niet alleen uit.

De perikelen met tenen, pezen en gewrichten zijn jullie genoegzaam bekend. Behalve een radiografie ofte x-stralen-foto had de dokter eveneens een bloedanalyse voorgeschreven - vorige week dinsdag. Woensdagmorgen is de verpleger langs gekomen en heeft me een naald in de rechterarm geprikt, een voor mij onbekende hoeveelheid bloed afgetapt, en beloofd dat ik donderdagnamiddag het resultaat van het onderzoek wel zou kunnen gaan ophalen bij de apotheker.

Vermits de radiografie toch pas vrijdagnamiddag klaar was, dacht ik dat zaterdagvoormiddag vroeg genoeg was om die resultaten op te halen. Bij de apotheker echter geen spoor van enig verslag? Bij het lab was de naam "Peterpignans" eveneens onbekend. Komt toevallig de verpleger binnengestapt bij de apotheker. Met veel excuses, en na kontrole in zijn wagen, blijkt dat hij de flesjes niet had binnengebracht, en dus moest hij terug "langskomen", wat deze morgen gebeurde. En wat weer met prik en aftappen van bloed gepaard ging natuurlijk. En dat "gebeurt me nooit" zei hij erbij, en ik moest ook niet een tweede maal betalen - het had er nog moeten bijkomen - hij een lekker rood ontbijt, en ik nog betalen ook zeker !

Teen en tander

Teen. Positie : uiterst links aan de rechtervoet, ermee verbonden door middel van een gewricht. Kleur : rood vooral ter hoogte van het teen-gewricht. Toestand : licht begin van artrose, vastgesteld gisternamiddag door middel van enkele radiografiën die mij anderhalf uur geduld hebben gekost, en de ziekteverzekering een hoopje geld . Van enig spoor van andere aandoeningen spreekt noch "le docteur en imagerie médicinale" noch zijn verslag, wat niet zo verwonderlijk is, ook al zit er nog altijd infectie op de pezen van gezegde teen, de "imagerie" vliegt er allicht dwars door. De pillen die ik na uiteindelijk bezoek aan de doktoor (zie een vorige blog) ben beginnen slikken hebben toch al een zeker resultaat bereikt : de pijn verdwijnt stilaan, de teen met linkse neigingen wegens zijn positie gaat stilaan weer bewegen , niet links-rechts doch op en neer, op en neer, nog niet "heen en weer, heen en weer" zoals in het onsterfelijke lied van Doctorandus P. Er is dus vooruitgang, ook al door het inzetten van een door een Endelse kennis geleend voet-broebel-spa-douche-bad , maar nog veel meer omwille van het verplichte rusten dat tot vandaag streng werd opgelegd door Hilde en Rudy, de goede vrienden die hier kwamen huiswachten, en nu onderweg naar tropisch Belganië zijn.

Tander. Er wordt weer terug gebruikt gemaakt van het zwembad. Geen beelden ( uit overwegingen van pudeur). De tuin staat volop te bloeien (zie beelden). De bijen vliegen van bloem naar bloem. De mieren kruipen de muren op. De hagedissen eten hun buiken vol. De kaktussen warmen zich op. Het pastisverbruik gaat de hoogte in. Er wordt weer rosé geschonken bij het avondmaal. Men ziet weer "marcellekes" en "topjes" door de straten flaneren. Alleen de "cigales" zijn nog niet van de partij. Helemaal zomer is het dus nog niet - maar veraf is hij niet meer.

Ik wens hem jullie allemaal lang en heet !

Op bezoek

... in Embrès et Castelmaure , département de l'Aude, bij Guy en Renée maakt een mens wat mee.

Getuige hiervan de foto's die tonen wat er vandaag zoals gebeurde : bezoek aan Lagrasse waar drie tapijtkunstenaars een enorm wandtapijt aan het maken zijn, dat de voorstelling van "De allegorie van de adem" aan het worden is. Het reeds afgewerkte deel hangt ten toon in de kerk van Albas, het zou een totale oppervlakte van 90 vierkante meter gaan beslaan, en de foto hierbij toont het linkse onderste paneel, de Arend, verwijzing naar de Apostel en Evangelist Joannes. We waren allen zeer onder de indruk van het werk van Anne Cornaly en haar dochter Oana Damman samen met "leermeester" Francis Robert , en wie in de buurt komt zou zeker moeten gaan kijken.


Na Albas naar het kasteel van Villerouge-Termenès, vol verwijzingen naar de strijd van de Catharen tegen de "officiële" kerk en nadien naar Lagrasse, waar in de abdij ( nog voor een groot deel in goede staat ) een boeken-en prentententoonstelling onze aandacht vroeg, doch niet nà een picnic "achter het hoekske" want de tramontane hier blaast zeker zo hard als de mistral bij ons in de Var.


Een volledige uitgave van de voorspellingen van Nostradamus, met deskundige, historisch verantwoorde commentaar wordt mijn lektuur voor de komende dagen ( of eerder weken, vermoed ik...).

Morgen terug naar Pignans, over de voet geen groot nieuws, gisteren wat te veel rondgestruind in Narbonne vrees ik , dus vandaag liet de pees zich wat meer voelen - rustig aan gedaan vandaag, en op tijd naar bed -als dat wel kan met de vrolijke bende hier...

En zoals ze hier zeggen nà de vendanges " Dious a vol" - als het God belieft, dan lukt het deze keer ook wel weer om deze boodschap door te sturen !

Bijna vier weken !

En we zien stilaan het einde van de voet-miserie aankomen. Niet dat er al onmiddelijk aan een nieuwe voettocht begonnen wordt - maar de zwelling is zo goed als verdwenen, de pijn ongeveer weg, het gewricht klaagt niet al te zeer als er wat aan gevraagd wordt, enfin, hoop doet leven.

Dit alles na rusten en voetbaden en insmeren en met het pootje omhoog liggen, zitten of hangen, enigsziens verplicht door de goede vrienden die hier eigenlijk huiswacht kwamen houden, maar zich ontpopt hebben tot ziekenzorgers. Hilde zien jullie op één van de foto's bezig met de decoratie van een houten wand van het dak waaronder de filterinstallatie van het zwembad staat. De inspiratie komt van het werk van Roy Henry Vickers, wiens werk en galerij in Tofino mij zeer had geboeid (zie mijn verhalen uit British Columbia), en die gebruik maakt voor veel van zijn werk van de klassieke technieken en de vormentaal van de oorspronkelijke bewoners van het Noord-Westen van Canada





Rudy, haar echtgenoot en "all-time old friend of mine" maakte zich nuttig bij allerlei tuinkarweien waar ikzelf niet aan toe kwam wegens ... de poot hoger vermeld. Nu en dan toch even de auto in, of een strompelpasje in de tuin, en nu de lente er is levert dat weer zonne-prentjes op voor jullie : Zonneroosjes uit de tuin , en vlinderlavendel vanuit de Maures.


Morgen rijden we voor een paar dagen naar onze vrienden Guy en Renée V. in de Corbières, wat ook wel weer een kleine oogst aan foto's zal opbrengen , en zoals gewoonlijk delen de lezers mee in de avonturen die alweer ons deel zullen zijn. Gegroet ... et à bientôt !

Uitgesteld maar

... niet definitief afgeschreven, het vervolg van mijn staptocht. De ontsteking is nog steeds niet "onder de knie" , hoewel ze letterlijk er wel zit, maar dat is het juist : ze zit er nog steeds ! Met een brokje spijt in het hart, en moeite om niet te veel rond te schuifelen, heb ik mezelf verplicht van rust te nemen, en dan vooral die rechtervoet-"mit Anlage" zoals de Germaanse broeders dat zeggen - echt te laten rusten, teneinde de pezen, spieren, gewrichten en diesmeer helemaal terug tip-top in orde te krijgen.

Dus voorlopig geen blogs over klimmen en dalen, riviertjes en paden, rugzakken en gîtes, we houden het bij de iets gewonere , voor mijn doen dan, onderwerpen.

En zoals jullie stilaan weten, graag deel ik mee van de kleine ontmoetingen hier in de tuin of omgeving. Vandaar vandaag een foto van het eerste zonneroosje, gisteren rond de middag stak het zijn lachend gezicht op. En de wonderlijke ster op de tweede foto is eigenlijk familie van onze schorseneren, de "Tragopogon hybridum" , die binnenkort zijn pluizen gaat laten rondvliegen - daar komt ook nog wel een prentje van, als alles meezit natuurlijk.


Intussen wordt jullie van hier in Zonne-pijnpitten-dorp een hoop mooi weer en veel goede moed gewenst!

Wat zal het worden?

De titelvraag wordt geacht jullie nieuwsgierig te maken, maar eigenlijk is het er een die mij voor het ogenblik nogal bezig houdt. De episode met de behandeling voor de ontstoken pees aan mijn rechtervoet is namelijk niet geëindigd zoals ik zou gewild hebben.

De ontsteking is woensdag plots weer heviger geworden, nadat ik dinsdag veel te veel rondgelopen had , dus opnieuw zalf, en rusten. In het zonnetje, zoals het hier hoort. Resultaat ? Al het vel dat ingesmeerd was met Voltarène heeft een ernstige zonneslag opgelopen, de pijn is teruggekeerd , en nu nadat ik opnieuw met de pillen begonnen ben, de zon schuw en heel weinig rondtrippel is die gelukkig aan het verdwijnen.

Blijft de titelvraag die nog geen antwoord gekregen heeft . Want zoals de toestand nu is vrees ik sterk volgende week niet aan het vervolg van mijn tocht te kunnen beginnen. Mijn voet is nog gezwollen , de pees laat zich nog behoorlijk voelen, en mijn vel verdaagt alleen maar after-sun. Dus tijd om aan de evaluatie van het eerste stuk te beginnen, en het volgende deel ... dat hebben we nog te goed. Meer nieuws later , zegt men dan.

De week op het pad van de Grande Randonnée is in ieder geval een heel positieve ervaring geweest, en ze heeft me ook echt heelwat duidelijk gemaakt. Ik schrijf het hier maar op, zonder erg systematisch te willen zijn, zoals het me voor de geest kwam vanmorgen.

Alleen op weg gaan, en bij aankomst nog een tent moeten opzetten en beginnen koken vrees ik niet te kunnen kombineren, tenzij misschien één of twee keer als het echt niet anders kan. Dus : Leve het sisteem "Chambre d'hôte" in de avond, of eventueel een Gîte , waar ik voorlopig nog geen ervaring mee heb, er was er maar één op mijn route, de laatste dag toen ik werd opgehaald, en ze dus niet meer nodig had.

15 tot 20 kilometer per dag met paden die dikwijls een paar kilometer lang meer dan 10 percent stijgen, en dan soms maar eigenlijk een beekbeddinkje zijn is zowat het maximum voor mij. Anderzijds is langs een gewone vlakke baan stappn,, ook al liggen er bochten in, niet leuk. Dus : leve het pad, en liever op en af dan vlak !

Wat mijn uitrusting betreft niks speciaals te melden, 'k nog zorgen dat ik bepaalde onderdelen ga limiteren wat betreft gewicht of aantal - niet te veel sokken meenemen bijvoorbeeld, maar dit wordt te technisch voor mijn blog. Als iemand van jullie meer details wil : e-mailen !

En tot slot een belangrijk puntje voor wie onderweg is in gebied waar je zo goed als niemand ontmoet, en je moet voortgaan op de rood-witte merktekens (of eventueel andere verfstrepen). Indien je op een bepaald punt geen merktekens meer ziet, en het pad niet echt duidelijk meer is, dan is het beter terug te keren naar het laatste merkteken en te zoeken tot het volgende gevonden is. Op sommige plekken is de kaart van geen of weinig nut, ik denk aan de hoogvlakte vol gras-met-schapekeutels en stenen boven op la Sainte-Baume, waar ik tweemaal ben moeten terugkeren op mijn stappen en gelukkig tweemaal het juiste pad heb teruggevonden na enig gezoek.

Dat is het wat de "evaluatie" betreft, en 'k heb er geen foto's voor. Maar één ding nog: dat bosje bloemen waar jullie de naam nog te goed van hebben heet " Centhrantus calcitrapa" , en een nederlandse naam heb ik er niet voor gevonden - misschien niet genoeg "gegoogled" ...

Tot binnenkort !

Minder goed en goed nieuws

Het minder goede , om te beginnen, is het feit dat ik weer eens ongeduldig en ongedurig veel te rap dacht dat die ontsteking na een dag of vijf wel "uit de voeten" was. Helaas ! Niets is minder waar. Gisteren geen poot meer kunnen verzetten, ' s avonds een hoop pijn, dus smeren en pijnstillers pakken om toch te kunnen in slaap vallen, vandaag : " den blok erop" , ik doe geen klap die me moeite kost, ik smeer en leg ijs, en zoek comfortabele plaatskes, in of uit de zon die het hier al echt goed doet. En nu en dan een warm voetbad met zout erin , dit alles in de hoop er over een paar dagen weer klaar voor te zijn.

Het goed nieuws ? De "sterrekes" zijn gevonden, via mijn Guide du Naturaliste du Var, ook al groeiden ze "op het randje" van de Var : ik voeg er een foto bij die niet van mij is. En ze kunnen zelfs in Belgarije op een half-schaduwplekje zonder enige vorm van mest maar lichtelijk vochtig een plaatske vinden , en ze heten : Leverbloempje - Hepatica nobilis in het latijn , en 't is familie van de anemonen die bij een vorige blog hoorden.
H

Nu nog op zoek ( daarvoor moet ik me niet te veel inspannen...) naar dat andere hoopje bloempjes, hoewel ik al enig idee heb ... we zullen er de spanning (!) maar wat inhouden .`

Zonnige groeten vanuit Pijnpittendorp!

April

.. is echt lente hier. Over de aangeplante narcissen en blauwe druifjes heb ik het niet vandaag, de crocussen zien we niet meer, behalve de wilde die op heel wat plekken nog staan te bloeien, lichtblauw met gele hartjes.

En over de andere wilde bloemen ga ik ook niet veel vertellen, 'k ga ze wel tonen , en misschien is het gewoon omdat ik er niks kan over vertellen : ook al ligt er hier in huis een flora van de Middelandse Zee-bloemen, echt systematisch werkt het ding niet, en de kleuren van de tekeningen zijn niet steeds "levensecht" , om nog maar te zwijgen over het feit dat ik nogal eens een kleur een andere naam geef dan wie niet aan rood-groen-blindheid lijdt ...

Vandaar dus , namen onder voorbehoud , en als ik die naam niet gevonden heb, dan geef ik het nog toe ook - en blijf zoeken, zoals voor de "sterrekens" die ik tegenkwam op mijn tocht naar la Sainte-Baume, die uiteindelijk hoogstwaarschijnlijk "lythrium junceum" zouden kunnen zijn.

De anemoontjes op de foto hierboven staan nu volop in bloei, 's avonds sluiten ze zich, en zo gauw de zon zich toont staan ze weer te pronken. Anemone hortensis is hun naam in het latijn, en je vindt ze overal langs de wegen en aan de kanten van de beek.


Van de Barlia Robertiana, zowat de grootste wilde orchidee van de streek, en de eerste om te bloeien hadden jullie al een foto gezien, vandaar hier een detailopname.



De uitleg bij dit bloempje blijf ik jullie schuldig : ik moet zijn naam nog vinden , of liever hun naam, want er staan er een hele hoop bij elkaar boven op dat stengeltje. Elk bloempje is niet groter dan een millimeter of twee, en wie weet hoe groot staan ze niet afgebeeld in mijn flora !



En met deze Ophrys arachnitiformis sluit ik mijn blog voor vandaag - zoek zelf maar waarom ze "spinnekopvormig" heet !

En denk erom : " 's Avonds min, dat brengt de spin !"