Terug uit de Rockies

Eindelijk is het gelukt, ik zal toch maar eens een cursus Windows,Picasa, file-names, my documents en wat nog meer copiez-collez moeten gaan volgen ... En zeggen dat mijn Apple-tje dat opzoeken en downloaden en doorsturen zo vanzelf kan dat ik al die PC-muizenissen totaal vergeten was.
Enfin , de foto`s uit de Rockies zijn er , met in volgorde van verschijnen : Mount Rundle in Banff, de eerste avond gefotografeerd met op de voorgrond een beetje Bow River. `s Anderendaags Sulphur Mountain te voet opgewandeld - hiken heten ze dat hier - langs een breed pad naar boven, een stukske boven de 2000 meter en nadien weer terug dalwaarts , om in Banff een stukske te gaan eten. De dag nadien een blein/blijn? aan mijn rechterhiel, wat maakte dat ik dan maar per brommer naar Lake Louise getuft ben - zie achteruitkijkspiegel - met Castle Mountain voor de Kasteelbier-liefhebbers op de achtergrond. Derde foto is het smeltwatermeer van Lake Louise, gevoed door zes gletsjers en koud, koud, koud dat dat water is ! En de uiteindelijke foto is de Athabasca Rivier gezien vanop Old Fort Hill nabij Jasper, waar ik na drie dagen Banff per bus heen trok. Ik stuur dit blogske al maar door, en hoop in de volgende de beestige toer te kunnen opgaan ...

Rare beesten

... de wapitis die ik vanmorgen op mijn fietstocht naar Maligne Canyon bij Jasper mocht ontmoeten. Toen ik een geluid hoorde , vlakbij de Transcanada Highway, dat het midden hield tussen een hoog schril gefluit van een stoomtrein en het snerpen van ijzer op ijzer, was het laatste waar ik aan dacht een soort van groot hert. Nochtans was het dat! Een mannetje ( ik schat zowat 250 tot 300 kilo zwaar, en zeker zo groot als een flinke pony) dat duidelijk zijn madam aan het terugroepen was van God weet welke bezigheid.

Een paar kilometer verder, langs de Athabasca rivier, op laat ons zeggen `ongevaarlijke afstand` kwam er een ander exemplaar van die dieren zich laten horen, deze keer was ik voorbereid, en de kleine camera die mee mocht ook. Dus ook daarvan krijgen jullie nog een prentje, een dezer dagen.

Morgen per Greyhound naar Vancouver terug, een reis van een uur of elf, `k zal maar zorgen voor genoeg broodjes voor onderweg.

Beste groeten voor jullie allen en de foto`s komen er binnenkort aan.

Jasper na Banff

Een beetje een rare titel misschien, maar hij dient aan te duiden waar ik me op het ogenblik bevind. Beide stadjes liggen midden in de Rockies, temidden een immens groot natuurgebied, nu zowat achthonderd kilometer ten oosten van Vancouver.
Gisteren ben ik van Banff hierheen gekomen per bus - een 25o km waarvoor we een uurtje of vijf nodig hadden, weliswaar met een paar stops om mensen te laten uitstappen of om een koffie te drinken - nog altijd een nationale bezigheid bij de Canadezen.
Ik hoop een paar foto`s mee te kunnen sturen, als het niet lukt, dan komen ze volgende maandag van bij Even wel mee.
Het lukt niet - geen toegang. Spijtig, maar binnenkort beter!
Beste groeten in ieder geval, vanuit enigszins bewolkt Jasper. Seffens een `hike` te voet, maar niet te zwaar. Daag.

Zo ...

 

... had ik die sleper willen doorsturen ... misschien lukt het ditmaal.

Maritiem

... zal deze blog zijn, want gisteren voeren we per ferry over van Vancouver`s Horseshoe Bay naar Bowen Island, juist een kwartiertje op de boot. We, dat zijn Anne, haar pa en ma , en ik - zie prentje.

Voor de eerste keer van de week grijs weer in de morgen, de tweeling Hedvig en Tora waren bij vriendjes gaan spelen, dus een moment om eens wat anders te doen. En nieuwsgierig als steeds wou ik weten wat dat sleepbootje daar voorttrok - niks anders dan een enorme sleep hout van ergens uit het Grote Berenbos, the Great Bear Forest, waarover later meer.







Het laatste prentje is gemaakt vanuit een luie zetel in Even`s living - nog altijd maritiem dus !

Ondertussen is de reis naar Banff en Jasper in de Rockies geboekt - morgen zondag het vliegtuig op naar Calgary, en dan per shuttle-bus naar Banff - op hotel voor drie nachten - later zal het wat minder worden, ze kennen de prijzen voor het moois dat er te zien is maar al te goed. De oorspronkelijk even overwogen reis per trein zou me ongeveer vier maal zoveel gekost hebben, twee dagen reis plus een overnachting in Kamloops ... reken maar op een week vrij luxueus leven ... de rekening was gauw gemaakt!

Volgend bericht allicht vanuit de Rockies, met nu al veel groeten vanuit het opnieuw zonnige Vancouver.

Vancouver again

... met een poging tot doorsturen van een prentje. Een namiddagbeeld vanuit Even en Anne`s tuin .
Tot hiertoe gaat alles goed, nu ik ook weer de a en de q weet staan.
Tot binnenkort !

Vancouver

... is bereikt zonder moeite via Air Canada. Bij Even was de verwelkoming zoals naar gewoonte : echt warm, ook al was Even zelf er niet bij, wegens verplichtingen in China - het Wereldkampioenschap Voetbal voor Damesploegen begint over een week, en daar moesten de Canadese Meisjes bij zijn natuurlijk.
Ik doe nog geen foto bij deze blog, maar wou alvast eens proberen of ik wat tekst verstuurd kreeg - en dat blijkt te gaan. Schrijffouten steken jullie maar op het qwerty-klqvier dqt ik hier mqg gebruiken ...

Joe Bar Team

Op deze eerste foto zie je nog niet direkt wat me nu weer overkomt, en de titel van deze blog vraagt ook wat toelichting. Joe Bar Team heet het hoopje ongeregeld dat hier is neergestreken zichzelf. Een verwijzing naar een beroemde strip over een ploegske motorrijders ... die ook niet altijd evenveel geluk hebben in hun exploten !

Maar plezier maken doen ze wel - de twee teams ! Jullie correspondent uit Pijnpittendorp vertrekt morgen richting British Columbia, hij zal zijn best doen om z'n avonturen van ginderuit ook door te sturen - belooft voorlopig niet te veel, maar zoals steeds doet hij ook daar zijn best ! Tot binnenkort dus !

Appels of pitten ?

Wat moet dat met die titel ? Enige tijd geleden schoot het me plots te binnen dat ik Pignans altijd Pijnpittendorp heet. Maar bij goed toekijken, en enig denkwerk, blijkt dat het wapenschild van de gemeente, of liever " la Ville de Pignans" drie pijnappels bevat. Zoals het zo mooi beschreven staat in het heraldieke werk, L'Armorial général de d'Hozier, dat elk wapenschild beschrijft " D'azur à trois pommes de pin d'or, tigées et feuillées de même, posées 2 et 1" - vrij vertaald : Op blauwe achtergrond, drie pijnappels van goud, lees geel, voorzien van takjes en naalden van dezelfde kleur, 2 bovenaan en 1 eronder.


Mooi hé, ware het niet dat er varianten blijken te zijn ! De grote deur die toegang geeft tot het huis waar Jules Gérard, de meest glorierijke zoon van het dorp, pardon la ville, geboren is draagt een wapenschild waarin ook een kruis voorkomt. En nu is dat huis gemeentehuis ... Over voornoemde Jules Gérard later wel eens meer - misschien wordt er wel iemand nieuwsgierig na het ontcijferen van de gedenkplaat naast de deur van het "Hôtel de Ville".


En de poort of deur van de Collégiale , zijnde de parochiekerk, die heeft dat kruis dan weer niet ! Maar de pijnappels wel, ook al staan die dan weer anders afgebeeld...

Dit alles neemt niet weg dat ik me toch maar aan mijn eigen naam ga houden, ik vind gewoon dat Pijnpittendorp veel leuker klinkt dan Pijnappeldorp ...

Week 31 2007 B

Zoals hiervoor gemeld, tweede deel van de gezamenlijke aktiviteiten van het drietal zonnekloppers, bon-vivants en goede vrienden die na een demonstratie skottel-braai met bijhorend rosétje de volgende dag richting Cassis en La Ciotat trokken, het allemaal niet te zeer aan hun hart lieten komen, in andere woorden er een echt vakantiedagske van maakten. De beelden hebben jullie al gezien, de groeten krijgen jullie nu !

Week 31 2007 A

... was een week vol evenementen, sommige verwacht, andere zeer onverwacht, en zoals gewoonlijk, hierbij mijn prentjes en een beetje verklaring.


Vanuit Belgarije naar Pijnpittendorp ging deze maal via Vlissingen, waar pronte Zeeuwen en Zeeuwsen zich opmaakten voor een dag ringrijden, met een tussenstop en lekkere grijze garnalen in Dishoek (Merci Barre ... ook gekend als Nonkel Paul) om uiteindelijk op Luchthaven Rotterdam een vliegtuig te nemen - achterneefje Sebastian was er helemaal weg van !

En wie kwam er na een heuse exploratie van Spanje's binnenland hier een dag of twee later aanwaaien ? De enige echte Marco Polo , vergezeld van de al niet minder gekende "la Pola" - en wat we allemaal meemaakten daar zijn de prentjes weer voor - in deze en in volgende blog !

Tall Ships

... voor het eerst bezoeken de zeilers van de Tall Ships Race de Middellandse Zee , en ook al zit ik even in België , 'k wou jullie lezers mijn impressies van dit evenement meegeven.

Vandaar dus deze prentjes - te beginnen bij een leuke Toulonnaise van Portugese oorsprong, medewerkster voor vier dagen, en wat merkt men op haar polobloesje ? "Supported by Antwerp" ! Kom dat tegen , dringt zich hier op als commentaar , niet ?

En de andere prentjes spreken allicht voor zichzelf - vlaggen, boegbeelden, kleuren, masten en touwen, ketens en boegsprieten, en indien die termen niet duidelijk zijn : zie Van Dale !



Groeten, groeten, groeten !

"Nationale" Feestdag

... hier hebben we al gehad, met vuurwerk en bal in het dorp, en leuk bezoek van "oude" vrienden hier in de tuin.Aldus werd het vuurwerk voor ons beperkt tot een paar pijlen die boven de heuvels heenvlogen en het geblaf van de honden overal die dachten dat er onweer was.
De traditionele Belga-driekleur hangt vandaag wel aan mijn terrasafsluiting, maar aan een foto van een rood, een geel en een zwart t-shirt op een kapstok hebben jullie zeker geen nood ...

Veel speciaals is er verder niet te melden, vandaar een paar foto's van wat zich de laatste tien dagen zich onder meer voor de lens van mijn fototoestelletje presenteerde. Het gaat via een rare kever naar een schoonheid van een oude auto, een straatje in Saint-Paul de Vence met een prachtige bougainvillea tot uiteindelijk de Mairie van Carcès, een dorp in de buurt waar ik nog wel eens op bezoek wil gaan , na een kort weekje Belganië over een dag of twee.

In Aubagne

... vorige week zag de hemel er uit alsof de zomer niet op kon. En gelukkig maar duurt hij nog lang. Vandaar dit eerste zonnige prentje. Met de platanen erbij om het helemaal zuiders te maken.

Vermits Aubagne zichzelf de stad van aarde en water heet, en er in de buurt een vreemde "madam" woont , die zichzelf "Celle qui peint" heeft gedoopt moesten we toch eens gaan kijken in de Chapelle des Pénitents noirs, waar een schitterende tentoonstelling van allerlei aardewerk door de eeuwen heen ons opwachtte. Later foto's.

Nu terug naar Danielle Jacqui, "celle qui peint", en die zich voorgenomen heeft het station van Aubagne om te vormen tot "het middelpunt van de wereld" , en daar nu een hele tijd, maanden aan een stuk, allerlei ceramieken voor maakt in een atelier van de stad. Ook hier een prentje erbij, en dan eentje van haar huis, in een dorp een beetje meer naar het noorden, dat niet voor niks "La maison de celle qui peint" heet. L'Art Singulier heet men deze vorm van artistieke creaties, die via sculpturen, schrijven, breien, haken, en wat nog meer een uitdrukking van iemands diepste binnenste moet voorstellen. We zien wel, in ieder geval, we kijken !

Goéland

.. heet men de grotere zeemeeuw die we op bezoek kregen de avond van ons zeil-avontuur. En 'k wou jullie de foto van onze schipper en zijn echtgenote ook nog even meegeven, de ene al meer dan de andere aan het werk ...

.

Zeilen

... met skipper Lionel, zoon van Robert, buurman, vriend en nu ook "scheepsmaat", en zonder Lionel's echtgenote Anne te vergeten, was de bedoeling vorige week vrijdag.


Doch de weergoden, of liever Aelos, Zephyr of hoe de windgoden ook mogen heten hebben het anders beslist.

Op donderdagavond mochten we aan boord van het scheepje dat Lionel de week tevoren al gehuurd had - en tot die avond ook gebruikt natuurlijk, wij dus naar de jachthaven van Hyères. En dan op motor naar La Badine, de noord-oost kant van het schiereiland van Giens, voor avondmaal en overnachting, rustiger dan in de haven, dachten wij , of liever zij. Niet zo ver van waar we voor anker lagen bleek zich een vakantiekolonie te bevinden, en zo een uurtje of wat na tienen moest men daar iemand of iets vieren, de ganse nacht lang, met muziek uit volle boxen. Nu is algemeen gekend dat deze jongen zo gauw hij in slaap is niks of zo goed als niks hoort, helaas bleek dat voor de zeil-gezellen niet zo. Vandaar de hogervermelde "dachten zij " ...

En toen 's anderendaags rond zeven uur in de morgen de zon zich toonde, was de wind die de avond tevoren nog zeer stevig uit de hoek was gekomen er niet meer. En wij hadden nog zo graag onder zeil voorbij Porquerolles gevaren, richting Port Cros ( helemaal beschermd natuurgebied - moet ik nog eens een paar maal terug naartoe) voor het middagmaal.


Nee dus,geen wind! Gelukkig maar was er een motor aan boord die ons erheen bracht, met alles bijeen toch een drie kwartier "echt gezeil" ! Het wandelingetje eens dat we van boord geraakt waren in Port Man, het meest oostelijke deel van Port Cros, was dan weer helemaal echt en te voet - de foto hierbij spreekt voor zichzelf.


En bij een volgende blog komen er nog enkele foto's van "onderweg" . Tot dan !

Zomer

... is het nu ook officieel - en eergisteren zongen de cigales voor het eerst in de tuin - terwijl deze jongen lui in de hangmat hing waren de eerste cicade-mannetjes zich aan het klaarmaken om voor nageslacht te zorgen - of het gelukt is, dat weet ik nog zo niet, maar na een kwartiertje zingen werd het plots héél stil ...

En als het begint te zomeren, dan is er altijd nog wat meer kleur dan wanneer het volop zomert - vandaar de foto's hierbij: de cactussen aan het poortje bloeien voor het eerst - bedankt Geoff voor het planten, en Herman voor het meegeven !


Het vlinderpaadje naar "Les trois Evêchés" hier tegenover mijn huis zit vol juweeltjes, maar de meesten zijn nogal erge zenuwpezen, dus moeilijk te fotograferen.

Maar wat verder onderweg kom je dan weer libellen tegen , die dan wel gewillig poseren. Zo zie je maar, je vertrekt met in je gedachten "Ha, ik zal de vlinders eens opzoeken", en je komt allerlei andere interessante onderwerpen tegen...