In Bormes...

... bloeit de mimosa uiteraard weelderig. Het dorp kreeg er dan ook al lang geleden een staartje bij, en heet nu Bormes-les-Mimosas . Maar om die in bloei te zien moet je vroeger op het jaar hier zijn - januari, februari zijn de maanden waarin de gele bloempjes de bomen en struiken tooien - allicht nog een herinnering aan de tijd dat ze in Australië in het wild stonden mooi te zijn - ze zijn hier namelijk echt niet "inheems" ...

Gelukkig biedt Bormes-les-Mimosas in de warme maanden juli en augustus nog heel wat andere pracht - de paar prentjes hierbij zijn maar een flauwe weergave van wat er allemaal te zien is. En wat de geuren betreft, dat gaat al helemaal niet via foto's ...









'k Mag niet vergeten Helga te bedanken voor de twee close-ups die deze pagina sieren - ze heeft die bloemen heel mooi in beeld gebracht, en 'k ben zeker dat jullie er ook van zullen genieten.

Leeshonger en ...

...gewone honger, beiden kunnen hier op de heuvel in Pijnpittendorp gestild worden ...









... en nee, de tenen in foto drie zijn die van de fotograaf niet !

Tegen de avond ...

... wordt er nog wel eens wat speculaas gebakken, tegen 6 december moet er een hele grote berg klaar zijn ...

De heuvel ...

... waarop een telecommunicatie-mast staat, maar ook het kloosterke van Notre Dame des Anges is bijna 800 meter hoog. Pijnpittendorp zelf ligt op 150 meter boven de zeespiegel. En al een paar jaar maak ik mezelf wijs dat ik er wel eens per fiets zou willen geraken.



Welnu, zoals dat in serieuze geschriften staat, welnu dus, vandaag is het me met een tussenstop op 1 kilometer van de top, bij de Source de la Glacière toch wel gelukt zeker !



En fietsers onder mekaar willen al wel eens een fotoke van een collega-zwoeger maken . Resultaat hieronder ! Ikke zeer content ! De heuvels van de Maures moeten zich nu maar klaar houden !

Vanop een luie ...

... stoel een teken van zomer-leven geven ... met dank aan fotograaf Nico die voor deze plaatjes zorgde. 't Is altijd leuk van aardige vroegere collega's weer te zien ... en ze blijken graag te komen ook !






En voor een goed begrip : Honni soit qui mal y pense !

Waterratten ?

En van wie zouden ze het hebben ?

Wandelaar gespot ...

... door aardige vakantiegangers , die hem mee hierheen brachten ten einde hem ( of haar ?) een tuin ter beschikking te stellen. Hopelijk zoekt zij ( of hij ? ) toch weer niet het asfalt op ... waar het beestje gevonden/opgeraapt/gered werd.

De slakken in de tuin zullen het gaan weten !

't Lavendelseizoen ...

... is nu echt begonnen. Spijtig genoeg kan ik er geen geur bij opsturen, die houden jullie dan maar te goed !

Een vleugje nostalgie...

... van uit de tijd dat auto's nog niet afhankelijk waren van computers .

Na de "bloemensafari"...

... van deze morgen, en wat huishoudelijke taken is er weer tijd om een paar vroeg-zomer bloeiers door te sturen. Google hielp me bij het vinden van hun naam in onze taal, de Latijnse benaming doe ik er ook maar bij ... je weet maar nooit !

De eerste in het rijtje, Orchis Morio heet de Harlekijn, allicht omdat die zo kleurig gekleed is ...




Nummer twee , Serapias neglecta, mag nochtans niet verwaarloosd worden, wat zijn Latijnse naam ook moge beweren. Een pracht van een orchidee, maar we moeten het doen met de naam in het Latijn ... 'k heb ook niet heel lang naar een vertaling gezocht !



Geloof het of niet, dit is ... Blauwe sla ! Lactuta perennis voor Romeinen van vroeger en nu !




En uiteindelijk een vrolijk zonneroosje, Tuberaria guttata, het Gevlekte Zonneroosje. Daarboven in het Massif des Maures heeft het een goed beschermd plekje gevonden.

Super-degustatie-sessie

... door ons meegemaakt op La Cressonière , waar een uiterst professioneel en gedreven maître de chai, zeg maar keldermeester, hun exclusieve gamma voorstelde. Onder de naam Villa Vallombrosa wordt er van uitgelezen percelen zowel witte, rode als rosé-wijn geproduceerd waarvoor we maar één woord voor gebruiken kunnen : prachtig !

De foto's hierbij proberen jullie een impressie te geven van wat we mochten meemaken, voor de geuren en smaken ... erheen !

Cruising the Classical Way

... in de Verdon-canyon vorige week ontmoetten we toeristen die duidelijk met een dosis nostalgie uitrijden. Een paar exemplaren kon ik net op tijd filmen. Het resultaat hierbij.

Apache...

... is uiteraard de naam van een Indianenstam uit Amerika, en die van de man waar getrainde politiehonden op af stuiven, maar tevens die van een nog niet zo oude website die ik zeer kan aanbevelen - gerund door goeie journalisten en fotografen, met vandaag onder meer een zeer mooie reportage over de streek van Ieper en Wereldoorlog I.
www.apache.be is hun adres

Van kleuren ...

... kennen ze allemaal hier wel wat ! Wat te denken van dit kleinood ? Kwam zomaar op het bloeiende bonenkruid zijn vlinderbuikje vullen ... en gelukkig is het er eentje die zijn vleugeltjes niet toeklapt bij het eten !

La Transhumance...

... is de naam die gegeven wordt aan de "verhuis" van dieren en mensen vanuit de vlakte naar de bergen. Pijnpittendorp vierde dit evenement met een vrolijke dag waar de schapen centraal stonden ... en waarvoor uit heel de streek mensen kwamen meevieren ... dat horen jullie wel wanneer de schaapjes door het dorp komen gerend !

Asphodelus albus ...

... in onze taal "Witte Affodil" is een nu bloeiende wilde plant die op een goeie dag meegekomen is van een expeditie georganiseerd door mijn goeie vriend Robert T. En na een jaar aanpassen en sterk worden beloont ze ons met prachtige bloemen.

Ook de wantsen en kevers uit de tuin weten ze te appreciëren. Als je de foto op gewoon formaat bekijkt kan je meegenieten !

Les Grés de Sainte-Anne...

... is een beetje eigenaardige zandsteen-rotsformatie in de buurt van Toulon waar we deze week een wandel-klauter-klim-tocht gemaakt hebben. "We" zijnde Sofie en Tom, Corto en zijn neef Aion, nichtjes Arwen en Rooswen met hun papa Jaap en mama Kim. Van het geklauter heb ik niet veel beelden ... geen moment om met foto's bezig te zijn vond ik - 'k was al blij dat ik niet ergens eenzaam op een rots ben moeten achterblijven ... Een plotse opwelling van hoogtevrees , en dan zit je daar ! Maar met wat hulp ging dat over, en zo zijn we allen veilig en wel beneden geraakt.



Toen ik deze foto maakte was er voor mij nog geen sprake van "'t is hier akelig hoog" , en bij de volgende ook nog niet - vlak na de laatste was het zover ... trillende benen en niet meer verder geraken, tot Tom me kwam helpen. Het gekke is dat dit rare gevoel na een paar minuten helemaal weg was - gelukkig maar uiteraard !

Bois de Bouquan en Plaine des Maures

We zijn er vroeger al heen geweest, en we gaan er zeker nog naartoe. In dit nog vroege voorjaar is het er zo mooi - honderden kleine wilde irissen in bosjes bij elkaar ... , en wie goed toekijkt kan op de eerste foto ook nog de sneeuw op de Alpen zien liggen ...



De iris lutescens is hier echt inheems en de prentjes hierbij geven een behoorlijk goeie indruk van hun kleurenpracht. Ze zouden ook in het wit voorkomen, maar die tint heb ik niet gevonden. De bijna zwarte, op de derde foto komt ook erg weinig voor, geluk gehad deze namiddag ...








Volgende week zal ik eens moeten gaan kijken of de "serapias neglecta" al bloeit - een orchidee die dat specifieke leefmilieu van tijdelijke plassen en ware rotsplaten, ook nodig heeft ...

Nieuwpoort aan Zee...

... was het plekje waar ik zowat twee weken geleden enkele dagen mocht verblijven - dankewel Dany-the-Pany ...

Dat ik er garnaalkroketten heb gegeten, veel kon gaan fietsen, van de Belga-zon heb genoten "working on my tan"... dat allemaal is niet echt meldenswaard. Doch een beeld dat me zeker nog een tijd gaat bijblijven vinden jullie bij de foto's. Kijk maar heel goed rechts op de eerste foto, daar waar de rechterpier begint ... een wit beeld ...



... gemaakt door beeldhouwer Philip Aguirre samen met scheepsbouwer Assane N'Doye in Senegal. De "Gaalgui" die hem inspireerde is gebaseerd op inheemse scheepsbouwkennis. En hij maakte dit om hommage te brengen aan de vele mensen die via die kleine houten bootjes trachten een beter leven voor zichzelf en hun familie te bereiken.




Soms vraag ik me af of ik zelf de moed zou opbrengen om zo een avontuur aan te gaan ...

Gonfaron, het dorp ...

... van de Vliegende Ezel, had vorige zondag alles gedaan om ons in dat Dier-met-Vleugels te doen geloven. Kijk zelf maar hoe ze naar levend model...



... een maxi-exemplaar bouwden, compleet uitgedost alsof hij voor l' Olympique Marseille speelt, en daarbij ook nog ...



... sporen nalaat die onmiskenbaar van een behoorlijke ezels-stoelgang getuigen !