La Transhumance...

... is de naam die gegeven wordt aan de "verhuis" van dieren en mensen vanuit de vlakte naar de bergen. Pijnpittendorp vierde dit evenement met een vrolijke dag waar de schapen centraal stonden ... en waarvoor uit heel de streek mensen kwamen meevieren ... dat horen jullie wel wanneer de schaapjes door het dorp komen gerend !

Asphodelus albus ...

... in onze taal "Witte Affodil" is een nu bloeiende wilde plant die op een goeie dag meegekomen is van een expeditie georganiseerd door mijn goeie vriend Robert T. En na een jaar aanpassen en sterk worden beloont ze ons met prachtige bloemen.

Ook de wantsen en kevers uit de tuin weten ze te appreciëren. Als je de foto op gewoon formaat bekijkt kan je meegenieten !

Les Grés de Sainte-Anne...

... is een beetje eigenaardige zandsteen-rotsformatie in de buurt van Toulon waar we deze week een wandel-klauter-klim-tocht gemaakt hebben. "We" zijnde Sofie en Tom, Corto en zijn neef Aion, nichtjes Arwen en Rooswen met hun papa Jaap en mama Kim. Van het geklauter heb ik niet veel beelden ... geen moment om met foto's bezig te zijn vond ik - 'k was al blij dat ik niet ergens eenzaam op een rots ben moeten achterblijven ... Een plotse opwelling van hoogtevrees , en dan zit je daar ! Maar met wat hulp ging dat over, en zo zijn we allen veilig en wel beneden geraakt.



Toen ik deze foto maakte was er voor mij nog geen sprake van "'t is hier akelig hoog" , en bij de volgende ook nog niet - vlak na de laatste was het zover ... trillende benen en niet meer verder geraken, tot Tom me kwam helpen. Het gekke is dat dit rare gevoel na een paar minuten helemaal weg was - gelukkig maar uiteraard !

Bois de Bouquan en Plaine des Maures

We zijn er vroeger al heen geweest, en we gaan er zeker nog naartoe. In dit nog vroege voorjaar is het er zo mooi - honderden kleine wilde irissen in bosjes bij elkaar ... , en wie goed toekijkt kan op de eerste foto ook nog de sneeuw op de Alpen zien liggen ...



De iris lutescens is hier echt inheems en de prentjes hierbij geven een behoorlijk goeie indruk van hun kleurenpracht. Ze zouden ook in het wit voorkomen, maar die tint heb ik niet gevonden. De bijna zwarte, op de derde foto komt ook erg weinig voor, geluk gehad deze namiddag ...








Volgende week zal ik eens moeten gaan kijken of de "serapias neglecta" al bloeit - een orchidee die dat specifieke leefmilieu van tijdelijke plassen en ware rotsplaten, ook nodig heeft ...

Nieuwpoort aan Zee...

... was het plekje waar ik zowat twee weken geleden enkele dagen mocht verblijven - dankewel Dany-the-Pany ...

Dat ik er garnaalkroketten heb gegeten, veel kon gaan fietsen, van de Belga-zon heb genoten "working on my tan"... dat allemaal is niet echt meldenswaard. Doch een beeld dat me zeker nog een tijd gaat bijblijven vinden jullie bij de foto's. Kijk maar heel goed rechts op de eerste foto, daar waar de rechterpier begint ... een wit beeld ...



... gemaakt door beeldhouwer Philip Aguirre samen met scheepsbouwer Assane N'Doye in Senegal. De "Gaalgui" die hem inspireerde is gebaseerd op inheemse scheepsbouwkennis. En hij maakte dit om hommage te brengen aan de vele mensen die via die kleine houten bootjes trachten een beter leven voor zichzelf en hun familie te bereiken.




Soms vraag ik me af of ik zelf de moed zou opbrengen om zo een avontuur aan te gaan ...

Gonfaron, het dorp ...

... van de Vliegende Ezel, had vorige zondag alles gedaan om ons in dat Dier-met-Vleugels te doen geloven. Kijk zelf maar hoe ze naar levend model...



... een maxi-exemplaar bouwden, compleet uitgedost alsof hij voor l' Olympique Marseille speelt, en daarbij ook nog ...



... sporen nalaat die onmiskenbaar van een behoorlijke ezels-stoelgang getuigen !

Wintervakantie of ...

... het leuke aan sneeuw ...



... zolang je rechtblijft !

Zoals aan Marco beloofd ...

... komen er nog prentjes uit het Oetztal. Waar bij de vorige blog ijspinnen te zien waren, krijgen jullie nu een kijkje van hoe we ook nog door een tunneltje mochten stappen. Op weg naar "die best bekannte Erbsensuppe des Tals" in Siggi's Jausenstation, één van de tien huizen van Burgstein ... In de soep kon je de lepel rechtopzetten, en de "würstl" waren voor sommige dames te groot , iets wat de heren dan weer met verbazing sloeg ... Niks gewoon zeker ?

Vorige week in het Oetztal ...

... behalve een beetje oefenen op de skis is er ook heel wat aan wandelen gedaan. Wat het voordeel heeft dat je details niet voorbij vliegt en je je foto-apparaat kan uitproberen ...

Mini-irisjes ...

... voor iedereen die naar kleur en zon en lente snakt.







En 'k wens dat die niet lang meer op zich gaat laten wachten !

Carnavalsweer op Valentijn ...

... of hoe het weer in de Var zich weleens durft vermommen ... en hoe de meesjes wel weten dat het allemaal niet zo lang duurt!

Rocks...

... kunnen van nabij bekeken er uit zien als bergen waar je niet in wil verloren lopen.



Maar van op enige afstand zien ze er dan weer heel uitnodigend uit, en je kan er zelfs een kwartiertje op gaan zitten om te kijken en te genieten van wat je ziet ...

Les Salins d'Hyères

Les Salins is eigenlijk een oude zoutwinning die sinds een vijftiental jaren niet meer in exploitatie is. Le Conservatoire du Littoral en Toulon Provence Méditerrannée beheren deze site van zo'n zeshonderd hectare nu, met als doel de biodiversiteit van deze plek te bewaren, en ze open te stellen voor bezoekers, steeds onder begeleiding.

Ik heb mogen profiteren van een gratis bezoek, op een zonnige namiddag in februari. Hierbij een korte impressie van dit bezoek.

Na de regenbui ...

... van deze voormiddag wou ik toch wel weten hoeveel water er gevallen was - 33 millimeter wees de pluviometer aan, wat dan staat voor goed drie volle emmers water per vierkante meter ... de planten in de tuin zullen er nog een hele tijd van genieten !

Wat zon nodig ?

Dan hierbij mijn bijdrage - de eerste zonnetjes in de tuin - voor jullie allemaal !

Op naar...

... inderdaad " La Loube" , 830 meter hoog, en als je op 400 meter hoogte geraakt bent zoals ik, gebracht door mijn Yammeke, dan moet je verder te voet - dat is duidelijk te zien op het bordje dat onder het naambordje hangt!

Na een bocht of twee krijg je al een blik op de top van die "montagne de la Loube" te zien. Nog een heel eind voor je boven bent. Gelukkig ligt de weg er goed bij - boven op de top staan er antennes en torens voor allerlei telecommunicatie-toestanden, en dus moet er wel eens wat geknutseld worden aan kabels en parabolen ... en dat vraagt dan weer om vrachtwagens die vanalles naar boven moeten brengen.



De weg loopt vrij steil naar boven, fleece en jas worden al gauw uitgetrokken, en na een goed kwartier stijgen ga je je ergens in de Dolomieten wanen - vreemde rotsformaties links en rechts van de baan, beneden naar de vallei toe, of hoog boven de weg uittorend ... ik denk dat velen hier allerlei reuzen, konijnen, beren en andere kattenkoppen zullen in trachten te vinden, anderzijds weet ik eigenlijk niet of er velen hier langs komen ... op drie werklui per vrachtwagen na en twee mountainbikers ontmoette ik eigenlijk niemand.






Om half drie vertrokken, iets voor vier boven geraakt, tevreden dat het zo goed verlopen is, tijd voor een "zelfportret" ... dat duidelijk toont hoe hoog La Loube boven de vallei van de Caramy uitsteekt - helemaal beneden liggen Tourves en Brignoles.



Dat ik sneller beneden was dan boven moeten jullie maar aannemen ... geen foto's !

Wie wel eens ...

... een hond op bezoek krijgt weet best hoe die dieren het aan boord leggen om er onweerstaanbaar uit te zien ... Pluto die hier daarstraks "aanwaaide" is daar een prima voorbeeld van ...




"Aanwaaien" mag hier figuurlijk genomen worden - Milly, een aardige vriendin uit de buurt, bracht hem/haar mee - Pluto is namelijk een teefje maar met zo'n voornaam ga ik wel eens twijfelen ...

Uitgebrand...

... was het wrak van de auto die ik vanmorgen opmerkte toen ik de luiken voor de terrasdeur opende. Met een koppel gendarmes erbij die allicht verslag kwamen opmaken. Nog geen half uur later was het wrak opgeladen door een of andere takeldienst, en wat achterbleef is op volgende foto's te zien... Van half werk gesproken, dit mag er alvast een voorbeeldje van zijn. En die rommel ligt op een plaats waar heel regelmatig wagens en bussen even halt houden, al was het maar om te telefoneren, en waar ik meestal overrijd als het bovenpoortje gebruikt wordt. Afwachten maar of de gemeente hier wat aan doet ...

Twee kleinzoons...

... hebben ook mijn aandacht weten vast te houden vorige week. De ene al wat aktiever dan de andere ... maar gezien de jongste zijn leeftijd nemen we hem niet kwalijk dat hij voorlopig nog niet met gereedschap bezig is.





Nummertje één in leeftijd daarentegen kan al aardig overweg met wat hij een "vruuuter" heet - dat ding vruutttt zo lekker als je op het juiste knopje drukt !

Na 1 januari 2010...

... en in Brussel moest het grote rad afgebroken worden, hoewel het van mij er gerust had mogen blijven staan...




... want er worden veel lelijker dingen hier en daar op pleinen en straathoeken weggezet.



En soms krijg je wel eens een heel bekend monument vanop een bijzonder plaatsje of met bijzonder licht te zien. Had ik geluk dat ik juist op het goeie moment in de buurt van Koekelberg voorbijkwam !