Op de terugweg ...

... van Millau naar Pijnpittendorp wilde ik graag het "Cirque de Navacelles" beleven.  Het woord "cirque" staat hier niet voor een circus met clowns en acrobaten en "wilde" dieren en gedresseerde paarden, nee gewoon een heel groot bijna cirkelvormig dal ooit door de rivier de "Vis " werd uitgesleten.  Nu en dan loopt ze nog wel eens door dat dal , rond het dorpje Vissec, maar meestal is de loop van de rivier zo "sec" dat je ze niet ziet , want tegenwoordig gaat ze gewoon ondergronds om ergens na zowat tien kilometer verder te zijn gestroomd weer terug "boven water" te komen . Boven gronds bedoelde ik  - alleen bij hevige regenval volgt ze ook haar oorspronkelijke bovengrondse loop , iets wat slechts een paar keer per jaar voorkomt , en dan nog moet de regenval meezitten .

'k Mag aannemen dat de foto's toch een beetje weergeven hoe dat Cirque de Navacelles er uit ziet.  Voor de plek waar de "Vis" weer terug boven komt zal ik eens moeten terugrijden ... er werd nadrukkelijk gemeld "niets in je voertuig achter te laten omzille van dieven" , daar waar het voetpad naar beneden begon ... en mijn bagage lag in de tankzak maar boven  op Yammeke - 'k zal een andere keer naar die "résurgence de la Vis" ofte bovenkomen van de rivier , met watervallen en dito molen moeten gaan kijken !

Daar beneden ligt Vissec , en we moeten nog hoger stijgen voor het panorama ...

     

En nog mogen we naar een hogere plek ...

Er zouden wel heel grote circusdieren kunnen optreden in dit "Cirque de Navacelles" dacht ik zo .

Ondertussen al even geleden ...

... maar deze "wandeling" wou ik toch nog aan jullie tonen.  Met Chris en Guy ,  moedige mensen en altijd mee voor een nieuw avontuur hadden we besloten de Montagne Sainte Victoire fysiek te leren kennen. Vanop de Col des Portes , zo'n 550 meter hoog, was het klimmen naar  de Pic des Mouches die op 1011 meter uitkomt.  En dan een kilometer of vijf naar het Croix de Provence, via het plateau van de Sainte Victoire .

Mijn twee medewandelaars zagen hoe goed het was , en klommen met veel enthousiasme naar boven.

Maar het hoogste punt moest nog bereikt worden , en stilaan begon ook de temperatuur in die minerale omgeving een rol te spelen.

Er zijn er die zo'n droge omgeving niet aan hun hartje laten komen ...

Fotograaf aan het werk, de omgeving inspireert uiteraard !

We zijn al een heel eind hoger geraakt, en opvallende kleuren worden zeldzamer.

Toch vinden we daar hoog op het plateau een van de emblematische bloempjes van het zuiden.

La Croix de Provence moet ginder ergens staan ... maar we zien ze nog niet , en we zijn er ook nog niet. Toch blijven we moed houden . Daarachter moet dat kruis toch te zien zijn ...

Gemakkelijker wordt het pad niet, en sommige voeten spelen op ...

En dat "plateau" kan je niet echt "plat" heten ... je stapt van de ene steen op de andere richel ...

En na letterlijk uren opletten om je voet tekens weer op het juiste plekje neer te zetten sta je aan de voet van La Croix de Provence... waarna je nog naar beneden moet om ergens in Vauvenargues je voertuig te vinden.

En kijk , zo tevreden zijn ze dat ze het gehaald hebben ...  je zou voor minder !

Of ze het nog eens overdoen ? Wie weet ... misschien mag ik nog wel eens mee !

Al te lang ...

... inderdaad al te lang geleden dat ik nog eens een blog pleegde. Blame it on me ... and F-book, waar snelle berichten zo makkelijk zijn ! Veel bericht maak ik er deze keer ook niet van , zoals gewoonlijk : beelden zijn eerder mijn ding , dus wat volgt moet dan maar spreken . Een vierdaagse trip naar de Tarn, de Lot en de Vis stond onlangs op het programma - mijn ouwe trouwe Yammeke bracht me erheen, en terug uiteraard ook. Hierbij een paar prentjes van ontmoetingen.

 Op naar de Mont Aigoual, waar Grenouille uit Le Parfum geboren is ...

Deze beestjes waren de laatsten van een grote kudde die zeker zorgt voor lekkere kaasjes .  We zijn hier op de Corniche des Cévennes - niks dan slingerwegjes - leuk voor de motards onder ons ! 

Vlakbij Le Rozier vloeit  de Jonte in  de Tarn  - ook weer een plek waar de gieren thuis zijn.

In de Gouffre de Padirac loopt er altijd wel water langs de wanden , wat dan weer voor  varens en mossen zorgt .

Vanop de vloer van de Gouffre, meer dan 100 meter onder de begane grond , zie je de wolken voorbijzeilen. Het mooiste moet dan nog komen, maar voor beelden moet je naar  hun website , fotograferen of filmen mag je er niet . 

De wolken, of liever de mist houdt 's morgens de Causse bij Millau mysterieus .

En van het Plateau de Larzac hebben we ook al wel gehoord - daar lopen de schapen die voor de Roquefort zorgen , en er staan eigenaardige rotsen zo hier en daar, als waren het wegwijzers uit oude tijden .

Wie nog nooit ...

... in Pierrefeu-du-Var helemaal naar het kapelletje boven het stadje gereden of gestapt is zou dat toch wel eens moeten doen. Je kan er echt een compleet panorama zien , en er blijven nog heel kleine détails te ontdekken ook. Zoals de foto's wel zullen tonen.

Twee lentebodes ...

... mimosa in de tuin, en anemonen langs de weg tussen Pijnpittendorp en Pierrefeu. Het goeie weer komt er aan !

Op de valreep ...

... en vlak voor de Lente in 't echt gaat beginnen, een prentje van hoe de tuin er vandaag uitziet ...

't Was zaterdag ...

... en 't was in Februari en wat doe je als het mooi weer is ? Juist, van het goeie weer profiteren en een wandelingske doen. En wat blijkt dan, nog voor je het poortje opengemaakt hebt ?

Zelden heb ik Notre Dame des Anges met zo'n helder weer mogen bekijken.

Als de mistral de hemel schoonmaakt, kan je een heel eind ver zien !

Back in "Le Var "...

denk ik ook nog wel eens aan dagen in B-land. De sneeuwfoto's uit het Park van Brasschaat zijn hier dan ook een bewijsje van.

En dat de lente in de buurt van Pijnpittendorp zich al aankondigt, dat zie je op de volgende foto. Water in de Issole ...

... en deze twee ...

... mogen er ook nog bij. Niet genoeg plaats was er op de vorige blog, dan maar een nieuwe beginnen !

Opendeurdag bij ...

Danny Vandeput, vriend van Tom en Sofie die zijn recente werk toonde in zijn atelier. De foto's van zijn beelden hebben uiteraard niet de kracht van de beelden zelf, maar 'k wou jullie toch een idee geven van hoe hij met ijzer en vuur en toewijding de ruimte waar zijn beelden staan een andere dimensie geeft.