Nogmaals naar ...

Notre Dame des Anges, met als "voortrekker" broer Ben, die ook voor foto's gezorgd heeft en de tocht van zowat 45 kilometer frisser dan ik aflegde ! Zeker een derde liep over onverharde weg en we moesten toch een kleine 600 meter hoogteverschil verwerken.

Kwam daar nog een bliksem-en-donder-evenement bovenop - uiteraard begeleid door stevige regen. En toch houden we er een goed gevoel van over, ook al was de afdaling minder leuk dan verhoopt : met natte kleren aan rijd je niet aan topsnelheid naar beneden. Het zonneke deed daar in de vallei alweer flink zijn best, maar de deur van de Cristal Bar ging net dicht, de Bar des Sports had wekelijkse rustdag, zodat we ons dan maar thuis met een frisse pint moesten tevredenstellen ... wat uiteraard ook niet slecht was : Nonkel Paul's "promotiemateriaal" deed zijn ding !

Heb je ...

... deze al gezien ? Een van die meestal zenuwachtige fladderaars die niet stil en met gespreide vleugeltjes ergens kunnen gaan zitten. Maar deze keer was er blijkbaar lekkere honing te puren uit de valeriaan, en zo komt het dat de "kleine ijsvogelvlinder" gratis en voor niks poseerde. Goeie vriend Wouth heeft zijn Engelse naam ook gevonden, en mooi nog ook : White Admiral heten de Britten hem , ook al vind ik dat hij meer zwart dan wit is ...

Rood ...

... is een moeilijke kleur om goed op foto te krijgen , en als er dan ook nog wat glans op de bloemblaadjes van de papavers zit, wordt het nog minder gemakkelijk. Dat betekent : blijven proberen tot het goed is. Vanmorgen was er nog niet te veel zonnelicht, en dat bleek me te helpen. Het resultaat kan hier bekeken, met een knipoogje van de fotograaf !

't Blijft Mei...

... al is dit geen "meikever" 't is een kever gespot in Mei , en familie is het beestje van "'ne meulder,'nen bakker, ne keuning..." zeker wel. Kijk maar eens goed !

By the way, zoals ze het in het Engels zeggen, hoe heetten we "in de tijd" toch weer die verschillende soorten of varianten meikevers weer ? 'k Ben erg nieuwsgierig naar reacties !

Meimiddag in m'n tuin ...

... met groeten voor jullie allemaal daar !

"Mariettekens" ...

... noemt mijn goeie vriend Herman deze bloempjes. En die andere goeie vriend Wouth zal hun echte naam allicht wel weten te vinden. Ze staan voor het ogenblik volop te stralen , ook voor jullie lezers !

Ook dit zijn ...

... tulpen, maar dan niet de gekweekte soort - puur natuur in andere woorden. Ze groeien op het plateau van Cros de l'Arnavet, hier dichtbij, bereikbaar langs de weg tussen Barbeiranne en Gonfaron.

Dit jaar zijn er bijzonder veel, en gelukkig maar blijken de everzwijnen ze niet te lusten ...

Maart-april...

... zijn maanden met veel en mooi licht. Daar is de fotograaf natuurlijk blij mee. En dan kunnen we weer meedelen .

De Romeinse brug over de Aille (of een zijarm ervan) leidde ooit naar Aix en zo verder naar Narbonne, maar nu staat ze er alleen nog maar mooi te wezen ... en als picknick-plaats zijn de rotsen errond zeer geliefd.

En in de tuin beginnen de zwaardlelies of asphodeles stilaan te pronken. Elk jaar weer een belevenis.

Op de valreep...

... deze namiddag naar het Bois de Rouquan gereden om te gaan kijken hoe het er daar voor het moment uitziet.

En er waren een paar "nieuwelingskes" bij, voor mij dan toch. Want roze irisjes had ik er nog niet gezien, en de "orchis lactea" had zich tot nog toe steeds verstopt ... of ik had erover gekeken. Mooi niet ?

Anemonen uit de tuin ...

...hebben geen nood aan verklaring.

Lente-orchideetjes

... elk jaar weer zijn ze present daar beneden in de bloemenweide en elk jaar weer blijven ze bewondering wekken.

Ophelia , welkom !

Bij Sofie en Tom en Corto is er een nieuw huisgenootje, en voor opa is er een derde kleindochtertje bij.

Eerste fotootjes , ze was nog geen twee volle dagen "oud" ...

Op 'n luie zondagnamiddag...

... zoals die van vandaag koop ik toch nog wel eens naar beneden langs het rotstrapje want daar is meestal nog wel wat te beleven...

... en nog onderweg...

... maar dan terug naar het vertrekpunt kwamen we nog meer fraais tegen.

Dat was dan wel na het doen verdwijnen van een "fougasse aux lardons et fromage" en eentje met olijven.

Op de heuvels van "les Maures" kom je veel kurkeiken tegen, die samen met de kastanjelaars een bron van inkomsten voor een deel van de bevolking uitmaken.

Het leverkruid bloeide al,en de mimosa in de buurt van de villa's nabij het dorp ook.

En hoe authentiek deze menhir is, langs de weg niet ver van het dorp, dat heb ik nog niet kunnen vinden ! Die uit de vorige blog zijn het beslist wel !

Onderweg ...

... met broer Frank vanuit Collobrières naar het Plateau de Lambert. Daar werden een tweehonderd jaar geleden enkele menhirs uit het Steentijdperk gevonden, en alleen te voet of per fiets geraak je daar. Een goeie reden om op stap te gaan. En om het pentaxke mee te nemen.