Mei is ook ...

... de maand waarin er vanalles bloeit, en alles wat bloeit naar de zon uitkijkt.

Deze Anthemis tinctoria is een zonnetje op zich.

De Orobanche caryophylla is dan weer een echte parasiet, maar ook die hebben een plaatske in mijn tuin .

En dit is een echte "wilde" orchidee, Cephalanthera rubra, die wel liever in de schaduw staat, maar om schaduw te hebben ... is er zon nodig natuurlijk.

Deze morgen ...

... zag de tuin eruit zoals het prentje toont. Altijd weer zit of sta ik te kijken van wat er allemaal bloeit - deze keer geen detailfoto's, maar een panoramisch zicht vanop de terrastafel.

Deze twee ...

... wou ik jullie toch ook niet onthouden ... en misschien sturen mijn tochtgenoten ook nog wel een van hun impressies door. Dan heb ik weer eens een gastblogger ! Zou ik zeker tof vinden ... afwachten dus !

Boshyacinthen ...

... en speenkruid en bosanemoontjes groeien met heel velen in het Hallerbos, in Halle dwaar waar BHV onder meer over gaat ... en waar Witse boeven opspoorde. Wij zijn voor de hyacinthen gegaan - die met miljoenen staan mooi te zijn !

De Piste du Fédon ...

... loopt hier een eindje van Pijnpittendorp vandaan over de heuvels in het zuiden.  En al lang wou ik daar eens naartoe. De eerste "zomeruurdag" leek me hiervoor best geschikt, nog niet te warm, mooi helder weer ... dus stapschoenen aangetrokken en op weg.  Van 220 meter hoogte naar 143 waar de Réal Rimauret de Réal Martin opzoekt was het nog dalen.  Maar 'k moest naar de bijna 400 meter hoogte van de Fédon , dus dat werd stijgen ... tot ik boven was.

Tussen de kurkeiken door kan je in de verte Pijnpittendorp zien liggen - en dat er daarboven flink wat struiken en heesters zijn weggehaald deze winter is ook duidelijk te merken. Over de afdaling kan ik kort zijn : minder goede weg dan naar boven, en op sommige plekken vrij steil ... zodat "het" pintje thuis me al gauw naar een tweede deed reiken !

Voor een Franse zondag ...

... werd ik gisteren uitgenodigd door Marie-Jo en Claude, mijn overburen.  Ze wilden al zo lang graag de studio tonen die ze een half jaar geleden kochten in Tamaris, deelgemeente van La Seyne.  En na een tocht rond de baai van Toulon,  plus een babbeltje met een van de bewoners van het gebouw waar hun studio deel van uitmaakt ( we zijn in Frankrijk !), reden we richting Le Pin-Roland en Saint-Mandrier, op het schiereiland dat zowat de baai van Toulon afsluit. Ze zijn van plan daar een benedenverdieping of huisje op de kop te tikken, eens hun woning hier verkocht is, en wilden nog eens op verkenning.

Een wandelingske langs het water , voorbij het monumentje ter herinnering aan de soldaten die in het Oosten gevochten hadden - klein, want ze hebben er niet veel gewonnen - en dan was het tijd voor apero en lunch -  tarbot met beurre blanc, en crême brûlée als nagerecht. Lekker ?  Natuurlijk !

Hoe het er daar uitziet ? En, voor wie ze niet kent, hoe zij er uitzien ? Foto's hierbij.

In het jachthaventje liggen ook de sloepen die dienen voor "les joutes nautiques", een soort van steekspel op het water.

Geef toe, nog veel klassieker als de herinneringsfoto hieronder kan het niet !

En een iets minder "klassiek" fotoke mag er toch ook nog bij  zeker ?

Een ander zondagritje ...

... dan dat van vorige keer heb ik daarnet afgerond.  Van Pijnpittendorp over Cabasse naar Le Val, en dan  op naar de eigenlijke bestemming : de Vallon Sourn nabij  Chateauvert.  De Argens heeft daar een mooie vallei geslepen , een plek waar je de waterspreeuw zou moeten kunnen ontmoeten, op voorwaarde dat hij zich laat zien natuurlijk.  En waar bijna het hele jaar door wel eens iemand tegen de rotswanden omhoog kruipt ... aan de kant die vrijgegeven is voor klimmers. De zuiderzijde van de kloof blijft onbetreden terrein, want die is beschermd natuurgebied.

En zo komt het dat de klimmers 's namiddags in ieder geval van het zonnetje kunnen genieten.

 

En ik die dacht ...

... deze namiddag even te gaan kijken of ik misschien deze week per fiets naar Notre Dame des Anges kon... heb dit plan maar even opzij gezet. Niks ergs ... de weg blijft er liggen, en hij kan er alleen maar minder glibberig op worden.

Gelukkig zaten er zo goed als nieuwe banden met goeie noppen op mijn "Little Red Honda" ... en had ik onbewust Yammeke op stal laten staan .

501...

... dat zou het aantal blogjes zijn, als ik de Blog-teller mag geloven.  

Is ook het getal dat bij mijn jeans hoort ...

En op de boom in foto drie stonden er zeker zoveel bloesems, dus waarom zou ik een andere titel gezocht hebben ?  Dat ze mooi afsteken tegen het intense blauw van de hemel maakt het plaatje volledig.  Blauw uit de Provence, en amandelbloesems, dat is het begin van de lente samen met de eerste wilde crocussen.

Nieuw sneeuwoffensief.

Ook hier in de toch nabije buurt van de Middellandse Zee heeft Vadertje Winter het blijkbaar  erg naar zijn zin.  Na een paar dagen en vooral nachten met behoorlijke vorst  zijn we nu weer toe aan een portie sneeuw ... niet genoeg om meteen skis te gaan opsnorren natuurlijk, wel genoeg om de tuin er heel anders dan meestal te doen uitzien.

Hopelijk valt er vannacht niet te veel meer bij, de mimosa-bomen en de bamboe kunnen er niet zo goed tegen , vorige week hingen ze nogal erg door , gelukkig kon ik de sneeuw er af schudden voor er teveel schade was. 'k Zal maar duimen op de goede afloop. 

Als het wintert ...

... moet er een vuurtje branden.  Voor het ogenblik is dat in de haard binnen.  En voor een vuurtje is er hout nodig, gelukkig is er nog voorraad.

Anderzijds is het mooi weer voor het ogenblik, en hangen er nog heel wat dode takken in het eikebomen. Die branden natuurlijk ook best, maar ze moeten wel uit de bomen gehaald worden...

En zo gebeurde het dat ik op de ladder stond en "opa's huisje" (zoals de kleinkinderen zeggen) vanuit een ongewoon standpunt te zien kreeg ... zoals wie dit leest ook al gemerkt heeft !

Winter in Pijnpittendorp

't Heeft lang geduurd, maar sinds twee dagen is het hier ook "van datte ". Kijk maar naar de getuigenissen uit de tuin en de omgeving. En daar de batterij van mijn auto niet meer van de nieuwste is, trek ik mijn stapschoenen aan en ga te voet om brood ... wat dan weer het moment is om naar Notre Dame daarboven te kijken ...

Twenty-twelve ...

... of 2012 , noem het tweeduizend en twaalf, of nog 't Nieuwe Jaar, 't maakt allemaal niet zoveel uit. Dat het hopelijk voor jou een jaar vol sterren mag zijn, met al wat sterren aan goeds meebrengen, dat is wat ik wens.

En met mij de drie "apekoppen" die wel heel even gewillig samen met hun drie ruggen naar mij wilden poseren ... maar eentje vond het al gauw moeilijk om naast de zussen te blijven staan, wat de oorspronkelijke bedoeling was, met de snoeten en de voorkant van de tee-shirts naar mij gekeerd. Dat werden dus drie afzonderlijke portretjes, voor een "Happy 2012, een Tasty 2012 en een Funny 2012 "!

Op stap ...

...was ik deze namiddag met "Les Baladeurs Carnoulais " op uitnodiging van Marie-Jo en Claude, mijn buren van hiertegenover. En daar het om een namiddagwandeling ging bleven we in de buurt van ... Carnoules natuurlijk !

Een tocht van een paar uurtjes op en rond "le Bron", geen bron maar een heuvel waar op een paar woningen na eigenlijk voornamelijk bomen en struiken staan, een paradijs voor everzwijnen en andere bosbewoners ...

Niet elke tocht gaat zonder hindernissen ...

... maar wie denkt dat "Les Baladeuses" daardoor worden tegengehouden , ho maar !

En vanop Le Bron krijg je een goed idee van hoe Carnoules tegen de heuvelwand op gegroeid is.